หลังสังหารหวังเจิ้นหู่กับอาหวังแล้ว เฉินห่าวก็รีบวิ่งไปหาหูเหวินเลี่ยงทันที บาดแผลที่หน้าอกยังต้องให้หูเหวินเลี่ยงช่วยรักษา
ส่วนทางตระกูลหวัง เมื่อหวังเจิ้นหู่ตายลง ขวัญกำลังใจของเหล่าผู้วิวัฒน์ก็ร่วงฮวบ
ไม่นานก็เริ่มมีคนยอมทิ้งการโจมตี แล้ววิ่งหนีออกจากฐานที่มั่น
เดิมทีพวกเขาก็ถูกสังหารจนขวัญหนีดีฝ่ออยู่แล้ว พอหวังเจิ้นหู่ตาย คนเหล่านั้นจึงหนีเอาตัวรอดโดยไม่ลังเล
เมื่อมีคนเริ่มหนี คนอื่น ๆ ก็ทยอยละทิ้งการโจมตีและแตกฮือหนีไปอย่างรวดเร็ว
ไม่ช้า นอกจากคนสายตรงของตระกูลหวังแล้ว คนอื่นแทบจะหนีไปหมด
คนสายตรงของตระกูลหวังที่เหลืออยู่ลังเลอยู่นาน ก่อนจะหนีตามไปเช่นกัน
แต่มาถึงตอนนี้ ต่อให้คิดหนีก็สายไปแล้ว
แม้หยางปินกับพวกจะไม่รู้ว่าใครเป็นคนสายตรง แต่จัดการคนที่วิ่งหนีทีหลังก็ถูกแล้ว
ท้ายที่สุด ฐานที่มั่นทั้งแห่งมีคนอยู่กว่าหมื่นคน แต่หยางปินกับพวกไม่กี่คนกลับสังหารไปได้ถึงสามถึงสี่พันคน
คนที่หนีเร็วต่างรอดไปได้ ส่วนคนสายตรงของตระกูลหวังไม่มีใครหนีรอดแม้แต่คนเดียว
ตอนนี้ทั่วทั้งฐานที่มั่นมีแต่ศพเกลื่อนกลาด ไม่เหลือคนเป็นให้เห็นอีกแล้ว
เมื่อเห็นภาพนรกที่พวกตนเป็นผู้สร้างขึ้น ทุกคนต่างรู้สึกหนักอึ้ง คนพวกนี้ไม่ใช่ซอมบี้ แต่เป็นมนุษย์ พวกเขาไม่คิดเลยว่าตัวเองจะฆ่าคนไปมากมายขนาดนี้
หยางปินถอนหายใจแล้วกล่าวว่า «นี่แหละคือวันสิ้นโลก ถ้าเราไม่ฆ่าคนอื่น ก็จะถูกคนอื่นฆ่า อยากมีชีวิตรอดในวันสิ้นโลก มือก็ต้องเปื้อนเลือด»