ในบ้านหลังหนึ่งที่อยู่ห่างจากสวนสุขสันต์ออกไป 5 กิโลเมตร มีเงาร่างสามคนซ่อนตัวอยู่ตรงมุมห้อง
“เฮ้อ...ยังดีที่หนีมาได้เร็ว ไม่โดนซอมบี้เห็น” คนหนึ่งถอนหายใจอย่างโล่งอก ทั้งที่ยังรู้สึกหวาดผวาไม่หาย
“ฉันว่าวันนี้พวกซอมบี้คงไม่มีเวลามายุ่งกับเราแล้วล่ะ” อีกคนยกกล้องส่องทางไกลมองไปทางนั้น
“ซอมบี้ทางโน้นกำลังคลุ้มคลั่ง ดูท่าเรื่องนี้น่าจะเกี่ยวกับคนกลุ่มนั้น”
พอได้ยินเขาพูด อีกสองคนก็หยิบกล้องส่องทางไกลขึ้นมามองตาม
น่าเสียดายที่อยู่ไกลเกินไป พวกเขาเห็นแค่ว่าซอมบี้ทางนั้นกำลังคลุ้มคลั่ง แต่ดูสถานการณ์โดยละเอียดไม่ออก
“คนพวกนั้นคิดจะทำอะไรกันแน่! ทั้งที่รู้ว่ามีซอมบี้ขั้นเก้าอยู่ที่นี่ ยังอุตส่าห์เข้ามาใกล้ นี่มันมาหาที่ตายชัด ๆ ไม่ใช่หรือไง!?”
“ทำไมฉันรู้สึกว่าพวกเขาตั้งใจมาหาซอมบี้ขั้นเก้ากันเลยล่ะ?” ทหารที่อายุมากกว่าจู่ ๆ ก็เอ่ยขึ้น
“!!!”
พอได้ยินเขาพูด อีกสองคนก็ชะงักไปทันที เมื่อนึกย้อนถึงเหตุการณ์เมื่อครู่ จู่ ๆ พวกเขาก็พบว่ามันอาจเป็นอย่างนั้นจริง ๆ
“บ้าเอ๊ย! พวกคนบ้า ไม่รักชีวิตกันเลยหรือไง!”
“พูดแบบนั้นก็ไม่ได้หรอก บางทีพวกเขาอาจมีวิธีก็ได้!”
“แม้แต่กองทัพยังจนปัญญากับสถานการณ์แบบนี้ ฉันนึกไม่ออกเลยว่าพวกเขาไม่กี่คนจะมีวิธีอะไร”
“ไม่ต้องพูดถึงซอมบี้ขั้นเก้าเลย แค่ซอมบี้ตัวอื่น ๆ ข้างล่างก็มีเป็นแสนสองแสนแล้ว พวกเขาแค่นั้นจะฆ่ายังไง!?”
“เอ่อ ก็จริง แล้วจะทำยังไงดี? เรากลับไปขอกำลังเสริมไหม!?”
“ไปไม่ได้หรอก กว่าเราจะขอกำลังเสริมมาได้ พวกเขาคงถูกแทะจนไม่เหลือแม้แต่กระดูกแล้ว อีกอย่าง ผู้บัญชาการไม่มีทางยอมให้เราเข้าไปปะทะกับซอมบี้ขั้นเก้าตอนนี้แน่”