มือซุ่มยิงแทบถูกกวาดล้างจนหมดเกลี้ยง สีหน้าของหวังเจิ้นหู่จึงย่ำแย่ถึงขีดสุด
เขาไม่คิดเลยว่าอีกฝ่ายจะยังมีคนซ่อนตัวอยู่ในเงามืดอีกคน
เขาเดาออกแล้วว่าเป็นใคร ในกลุ่มคนพวกนั้นมีผู้ใช้พลังพิเศษล่องหนอยู่คนหนึ่ง
แต่ถึงจะเดาออกแล้วจะทำอะไรได้ อีกฝ่ายล่องหนอยู่ตลอด เขาไม่มีทางจัดการได้เลย
ไม่ต้องพูดถึงเขา แม้แต่พวกที่มองเห็นอยู่ตรงหน้านี้เขาก็ยังทำอะไรไม่ได้
คนพวกนี้ราวกับแมลงสาบที่ฆ่าไม่ตาย ต่อให้ถูกคนนับพันล้อมไว้ก็ยังฆ่าไม่สำเร็จ
สิ่งที่เขายอมรับได้ยากที่สุดคือ อีกฝ่ายใช้พลังพิเศษได้ต่อเนื่องไม่รู้จบ ราวกับไม่มีวันหมด
เขาเคยเจอผู้ใช้พลังพิเศษมาแล้วสองคน แต่ละคนใช้พลังได้ไม่กี่ครั้งก็หมดแรง
แต่เจ้าพวกนี้กลับใช้ได้ไม่หยุด นี่มันเกินไปแล้ว หรือเป็นเพราะพวกมันอยู่ขั้นหกกันหมด?
สีหน้าของหวังเจิ้นหู่เปลี่ยนไปมา สุดท้ายก็กัดฟันแน่น
“ไปเรียกอาหวังมา”
“ครับ”
พ่อบ้านพยักหน้า ก่อนรีบออกไป
ไม่นานนัก เขาก็พาชายหนุ่มหน้าซีดเล็กน้อยคนหนึ่งกลับมา
“คุณสาม”
“อืม อาหวัง ถ้าฉันช่วยให้แกเลื่อนขั้นเป็นขั้นหก แกมั่นใจไหมว่าจะลอบโจมตีฆ่าพวกมันได้?”
พอได้ยินคำว่าขั้นหก ดวงตาของอาหวังก็เป็นประกายทันที
“คุณสาม ขอแค่ผมขึ้นถึงขั้นหกได้ ไม่ต้องลอบโจมตีหรอก ต่อให้สู้กันซึ่งหน้า ผมก็ฆ่าพวกมันได้!”
“ฉันไม่ต้องการให้แกสู้กับพวกมันซึ่งหน้า แค่ลอบโจมตีฆ่าให้ได้ก็พอ!”