“อี้เฟย แล้วของเธอล่ะ?” หยางปินหันไปมองหลินอี้เฟย
“สกิลขั้นไคหยางของฉันคือหนามแทงวิญญาณ ใช้โจมตีวิญญาณของคู่ต่อสู้ ฉันเองก็ไม่แน่ใจว่ามันรุนแรงแค่ไหน เพราะยังไม่เคยเจอสกิลแบบนี้มาก่อน” หลินอี้เฟยตอบอย่างกระอักกระอ่วน
“โจมตีวิญญาณ!?” ทุกคนเบิกตากว้าง
พูดตามตรง พวกเขาไม่เคยเจอสกิลแบบนี้มาก่อนจริง ๆ
พลังพิเศษของลิงผอมก็คล้ายกันอยู่บ้าง แต่ของเขาเป็นแค่การล่อลวง แทบไม่มีประโยชน์ในการต่อสู้
ส่วนหนามแทงวิญญาณของหลินอี้เฟยโจมตีวิญญาณได้โดยตรง เป็นสกิลที่ป้องกันแทบไม่ได้ แค่คิดก็น่ากลัวแล้ว
“โจมตีวิญญาณเหรอ อยากเห็นพลังของมันจริง ๆ ไม่งั้นลองกับไอ้ดำดูไหม?” เฉินห่าวเอ่ยขึ้น
“ให้ตายสิ อย่าบ้าจี้ตามนะ ถ้าพลาดขึ้นมาอาจกลายเป็นคนปัญญาอ่อนได้ ถึงตอนนั้นเลี่ยงจื่อก็ช่วยไม่ได้!” ไอ้ดำสะดุ้งโหยง
“ฮ่า ๆ ล้อเล่นน่า ดูสิ ตกใจหมดแล้ว”
“ฉันก็สงสัยเหมือนกันว่าโจมตีวิญญาณแล้วจะเป็นยังไง ไว้หาสัตว์กลายพันธุ์มาลองดูแล้วกัน” หยางปินกล่าว
“อืม”
“แล้วพลังพิเศษประจำตัวล่ะ?”
“หลังพลังพิเศษประจำตัวเลื่อนขั้น ก็มีเกราะน้ำแข็งเพิ่มขึ้นมา ช่วยรับความเสียหายได้ ทำให้เอาตัวรอดได้ดีขึ้นมาก!”
“ดีเลย มีทั้งความสามารถโจมตีและป้องกัน แถมยังควบคุมคู่ต่อสู้ได้ด้วย ครบเครื่องมาก!”
“อื้ม ๆ”
“จิ้งจิ้งล่ะ?”
“พลังพิเศษขั้นไคหยางของฉันเป็นสายไม้ เถาวัลย์ดูดเลือด มันงอกเถาวัลย์ขึ้นมาได้มากมายทั่วบริเวณ แล้วพอเถาวัลย์พันตัวใครไว้ มันก็จะดูดเลือดอย่างบ้าคลั่ง!” หูเหวินจิ้งพูดอย่างเขินอาย
“โห จิ้งจิ้ง ใครจะคิดว่าคนเรียบร้อยอย่างเธอจะเล่นดูดเลือดด้วย!?” เฉินห่าวแซว