“พี่ปิน คริสตัลก้อนนี้ยังไงก็ต้องแบ่งให้พี่นะ” หูเหวินเลี่ยงยื่นคริสตัลให้หยางปิน
“จะแบ่งอะไรล่ะ ต้องให้เจ้าลิงอยู่แล้ว” หยางปินยิ้ม
“ฉันก็บอกแล้วว่าพี่ใหญ่ต้องให้ฉันแน่” ลิงผอมรับคริสตัลไปอย่างดีใจ
“พวกเรารู้ว่าพี่ใหญ่จะให้แก แต่เรื่องที่พี่ใหญ่ยกให้กับเรื่องที่แกแอบใช้เองมันคนละเรื่อง เข้าใจไหม?” จ้าวคุนพูดอย่างจริงจัง
“เข้าใจ ฉันก็ไม่ได้คิดจะแอบใช้สักหน่อย นี่รอกลับมาถามพี่ใหญ่ก่อนถึงรับมาไง”
“เอาละ ไม่ต้องจริงจังขนาดนั้น หน่วยดาวร่วงไม่ได้มีกฎเกณฑ์จุกจิกมากมาย” หยางปินพูดอย่างไม่ใส่ใจ
“หัวหน้า ฉันกลับคิดว่าควรมีกฎบางอย่างนะ อย่างคริสตัลขั้นสูงแบบนี้ ให้คุณเป็นคนจัดสรรน่าจะดีกว่า จะได้ไม่เกิดปัญหาขัดแย้งกัน” ฟางซือเจี๋ยเอ่ยขึ้น
“อืม” หยางปินพยักหน้า แล้วหันไปหาลิงผอม
“เจ้าลิง แกลองเลื่อนขั้นไปถึงขั้นเหยากวงก่อน ฉันค่อนข้างตั้งตารอพลังพิเศษของแก”
“ได้เลย”
ลิงผอมรีบนั่งลง แล้วกลืนคริสตัลลงท้อง
ห้านาทีต่อมา ลิงผอมลืมตาขึ้น แววตาดูแปลกไปเล็กน้อย
“เป็นอะไรไป? ได้พลังอะไร?”
“สายลม... ใบมีดวายุ!”
“ก็ไม่เลวนะ ฉันเคยสัมผัสพลังนี้มาแล้ว แข็งแกร่งมาก” เฉินห่าวพูดอย่างเห็นด้วยจากประสบการณ์
“ทักษะใหม่ฉันพอรู้อยู่แล้ว ที่สำคัญคือพลังพิเศษเดิมของฉัน เหมือนจะมีความสามารถแปลก ๆ เพิ่มขึ้นมาอีกอย่าง”
“ความสามารถอะไร?”
“ฉันรู้สึกว่าน่าจะควบคุมสัตว์ได้!” ลิงผอมตอบอย่างไม่มั่นใจ
“!!!”
“จริงเหรอ!?”
ทุกคนเบิกตากว้างมองลิงผอม แม้แต่หยางปินก็ยังประหลาดใจ ถ้าเป็นความสามารถแบบนั้นจริง มันคงน่าสะพรึงกลัวมาก