หลังจากคนอื่น ๆ ออกไป หลินอี้เฟยมองจ้าวหู่แล้วพูดขึ้นอีกครั้ง
“พวกคุณควบคุมฐานที่มั่นฝั่งนั้นได้เมื่อไร ก็ต้องรีบจัดการอพยพคนออกจากเมืองดาวให้เร็วที่สุด เขาเพิ่งเตือนพวกเราเป็นพิเศษถึงปัญหาที่เราเคยกังวล ฉันคิดว่าเขาพูดถูก จำนวนซอมบี้ในเมืองดาวน่ากลัวเกินไป หากมีซอมบี้ระดับสูงกว่านี้ปรากฏตัวขึ้น พวกมันอาจเรียกซอมบี้หลายแสนตัวมาล้อมโจมตีเมือง ถึงตอนนั้นคงป้องกันไม่อยู่แน่”
“อืม เรื่องนี้ฉันก็คิดไว้แล้ว จะเริ่มจัดการทันที” จ้าวหู่พยักหน้า
จากนั้นเขาก็มองหลินอี้เฟยด้วยความสงสัย
“ฟังจากที่เธอพูด เธอไม่ได้คิดจะไปกับพวกเราแล้วงั้นเหรอ?”
“อืม หม่า จงกั๋วตายแล้ว ความแค้นของคุณอาหลิวก็ได้รับการชำระ หัวหน้าทีมก็มาถึงแล้ว ถึงเวลาที่ฉันต้องกลับเข้าหน่วยแล้ว!”
“เธอตั้งใจจะเข้าร่วมกับพวกเขาจริง ๆ เหรอ?” จ้าวหู่ไม่ค่อยเข้าใจ พวกนั้นจะให้ความรู้สึกปลอดภัยยิ่งกว่ากองทัพได้หรือ?
“อืม ฉันแสวงหาความแข็งแกร่ง และรู้สึกว่าการอยู่กับพวกเขาจะทำให้พลังของฉันพัฒนาได้เร็วที่สุด” แววตาของหลินอี้เฟยเต็มไปด้วยความคาดหวัง
“เขาตกลงแล้วเหรอ?”
“........”
“ฉันหาทางได้เอง” หลินอี้เฟยพูดอย่างกระอักกระอ่วน
“เอาเถอะ ในเมื่อเป็นสิ่งที่เธอเลือก ฉันก็ไม่ห้ามแล้ว พวกเขาแข็งแกร่งจริง ๆ ถ้าได้เข้าร่วมทีมของพวกเขาก็นับเป็นเรื่องดี”
“ถึงผู้การหลิวจะฝากให้ฉันดูแลเธอ แต่ที่ผ่านมาต่างหากที่เธอคอยช่วยพวกเรา ถ้าวันไหนเธอไม่อยากอยู่ที่นั่นแล้ว ก็กลับมาหาพวกเราได้ ที่นี่จะเป็นบ้านของเธอเสมอ”