นอกฐานที่มั่น..
เฉินห่าวพิงต้นไม้ รอหยางปินกลับมาอย่างเงียบ ๆ
จู่ ๆ เขาก็หันกลับมาแล้วถามเสียงเย็นชา “นายจะไปไหน?”
“เอ่อ... ไปเข้าห้องน้ำครับ”
“กลั้นไว้”
“.......”
“กลั้นไม่ไหวแล้วครับ ขืนกลั้นต่อไปได้ราดกางเกงแน่” ผู้ใช้พลังพิเศษธาตุแสงทำหน้าเหมือนจะร้องไห้
“งั้นฉันจะหากิ่งไม้มายัดไว้ให้ นายก็ไม่ต้องกลัวแล้ว” เฉินห่าวพูดจบก็หักกิ่งไม้จากต้นไม้จริง ๆ แล้วเดินเข้ามา
“เอ่อ... ช่างมันเถอะครับ ตอนนี้ผมไม่อยากเข้าห้องน้ำแล้ว” ผู้ใช้พลังพิเศษธาตุแสงพูดอย่างกระอักกระอ่วน
“หึ ถ้ายังมาเล่นลูกไม้ต่อหน้าฉันอีก ฉันจะตัดมืออีกข้างของนายทิ้งซะ”
“......”
“อ้าว พี่ปินกลับมาแล้ว”
“อืม เป็นไงบ้าง ไม่มีเรื่องอะไรใช่ไหม?” หยางปินถาม
“จะมีเรื่องอะไรได้ล่ะ ก็แค่หมอนี่ไม่ค่อยเชื่อฟัง ถ้าไม่กลัวว่าต้องแบกกลับไปอีก ฉันคงถอดขามันทั้งสองข้างไปแล้ว”
“......”
“พี่ปิน... เธอ?”
เฉินห่าวเห็นหลินอี้เฟยที่เดินตามหลังหยางปินมา ก็หันไปมองหยางปินด้วยความสงสัย
“เธอเป็นสมาชิกสำรอง ให้ตามทีมเราไปก่อนชั่วคราว”
เฉินห่าวพยักหน้า ไม่ได้ถามอะไรต่อ
“นายเองเหรอ!?”
ตอนนั้นหลินอี้เฟยเห็นผู้ใช้พลังพิเศษธาตุแสงที่อยู่ด้านหลังเฉินห่าว สีหน้าก็พลันเคร่งขรึมลง
“มีอะไรเหรอ?” หยางปินถามอย่างสงสัย
“หมอนี่เป็นมือขวาของหม่า จงกั๋ว ก่อนหน้านี้ตอนอยู่ในฐานที่มั่น ช่วงที่ลุงหลิวออกไปช่วยเหลือคนอื่น มันพยายามใช้กำลังกับฉัน แต่เกือบถูกฉันแช่แข็งตาย”