หลังทหารจากไป หยางปินก็เดินสำรวจทั่วทั้งฐานที่มั่น
ถึงต่อไปฟางซือเจี๋ยจะเป็นคนดูแลฐานที่มั่น แต่เขาก็ไม่อาจไม่เสนอแนะอะไรเลยได้หรอก
แบบนั้นคงดูไร้ระดับเกินไป
แม้ฐานที่มั่นของกองทัพจะไม่ได้ดีเลิศ แต่ก็มีหลายอย่างที่น่าเอาไปปรับใช้
หยางปินเดินวนสำรวจรอบหนึ่ง ได้ความรู้กลับมาไม่น้อย
จากนั้นเขาก็มุ่งตรงไปยังศูนย์บริหารใจกลางฐานที่มั่น
เขาอยากดูขั้นตอนการรับเสบียง
ศูนย์กลางของฐานที่มั่นแห่งนี้แตกต่างจากของหม่า จงกั๋วมากทีเดียว ฐานที่มั่นของหม่า จงกั๋วมีพื้นที่ส่วนตัวอยู่ตรงกลาง แต่ที่นี่เป็นศูนย์กลางที่ให้บริการผู้คนในฐานที่มั่น
แต่พอเดินมาถึง เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นข้างตัวเขาอย่างกะทันหัน
“หัวหน้า!?”
หยางปินหันไปมองอย่างสงสัย แล้วก็เห็นใบหน้าสวยสะกดตาที่เปื้อนความยินดีอย่างชัดเจน
“อย่าเรียกฉันว่าหัวหน้า เธอยังไม่ใช่สมาชิกทีมฉัน”
“คุณบอกเองไม่ใช่เหรอว่าจะให้ฉันเป็นตัวสำรองไปก่อน? สมาชิกสำรองก็นับเป็นสมาชิกทีมเหมือนกันนี่ เรียกคุณว่าหัวหน้าก็ไม่เห็นเป็นไรเลย” หลินอี้เฟยพูดอย่างตื่นเต้น
“หัวหน้า ทำไมจู่ ๆ ถึงมาที่นี่ล่ะ? เปลี่ยนใจจะมาอยู่ที่นี่แล้วเหรอ? ฉันจะจัดที่พักที่ดีที่สุดให้เดี๋ยวนี้เลย”
“ไม่ต้อง ฉันไม่ได้จะมาอยู่ที่นี่ ฉันมีเรื่องจะมาบอกพวกเธอ” หยางปินพูดตรง ๆ
“หม่า จงกั๋วถูกพวกเราฆ่าแล้ว ตอนนี้ฐานที่มั่นฝั่งนั้นกำลังวุ่นวาย พวกเธอไปเข้าควบคุมที่นั่นหน่อย”