สิ่งมีชีวิตจากแดนมิติว่างเปล่าจำนวนนับไม่ถ้วนหลั่งไหลเข้าสู่ทุกพื้นที่ทั่วโลก หัวเซี่ยเองก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น
ทั่วทุกภูมิภาคของหัวเซี่ยปรากฏรอยแยกมิติขึ้นไม่น้อยกว่ายี่สิบถึงสามสิบแห่ง
รอยแยกมิติบางแห่งไม่มีสิ่งมีชีวิตออกมา แต่ในแดนมิติว่างเปล่าบางแห่งเริ่มมีสิ่งมีชีวิตทะลักออกมาอย่างต่อเนื่อง
บนยอดเขาหิมะ ในเทือกเขาคุนหลุน ส่วนลึกของเสินหนงเจี้ย และใจกลางเทือกเขาฉินหลิง ล้วนมีสิ่งมีชีวิตหลากหลายชนิดปรากฏขึ้น
ฐานที่มั่นปักกิ่ง..
หลงจ้านกั๋วและคนอื่น ๆ มองภาพที่ส่งมาจากศูนย์ควบคุมดาวเทียม สีหน้าหม่นลงเรื่อย ๆ
“เยอะขนาดนี้... พวกเราจะต้านไว้ได้จริง ๆ เหรอ?” ซูหางกลืนน้ำลาย
สีหน้าของหลงจ้านกั๋วเคร่งเครียดอย่างยิ่งเช่นกัน
“แจ้งฐานที่มั่นใหญ่ทุกแห่ง หากสิ่งมีชีวิตจากแดนมิติว่างเปล่ามาถึงฐานที่มั่น ตราบใดที่พวกมันไม่ลงมือเข่นฆ่าคนทั้งเมือง ก็อย่าเพิ่งเปิดฉากโจมตีง่าย ๆ อดทนได้ก็ให้อดทน”
“แต่ว่า...” จ้าวเฮ่อเซวียนขมวดคิ้ว
“แบบนี้จะไม่ดูขี้ขลาดเกินไปหรือ?”
“ขี้ขลาดงั้นเหรอ? ต้องมีชีวิตอยู่ก่อน ถึงจะมีสิทธิ์ขี้ขลาด! ถ้าตายแล้วก็ไม่เหลืออะไรทั้งนั้น” หลงจ้านกั๋วกล่าวอย่างเคร่งขรึม
“ครับ” ทุกคนตอบเสียงเบา แววตาเต็มไปด้วยความไม่ยินยอมและจนปัญญา
“แล้วถ้าพวกมันเข่นฆ่า ข่มขืน และปล้นชิงตามใจชอบล่ะ?”
“ถ้าอย่างนั้นก็สู้! ลูกหลานหัวเซี่ยไม่เคยกลัวการรบ! เราแค่ไม่ทำสงครามที่ไร้ความหมาย! หากถึงเวลานั้น ต่อให้ต้องสู้จนตัวตายก็ต้องสู้!”
“ครับ!”
“ตอนนี้ฐานที่มั่นใหญ่ทุกแห่งต่างอยู่ใจกลางพายุ ไม่มีทางส่งกำลังไปช่วยได้ ทุกอย่างต้องฝากให้แต่ละฐานที่มั่นจัดการกันเอง” หลงจ้านกั๋วกล่าวเสียงหนัก
หลายเดือนที่ผ่านมา ฐานที่มั่นใหญ่ทุกแห่งพยายามพัฒนากำลังรบ จนแข็งแกร่งขึ้นอย่างมาก