อีกด้านหนึ่ง... นครดาวร่วง
หยางปินมองภาพบนหน้าจอโทรศัพท์ ก่อนจะเงียบไปเช่นกัน
เป็นไปตามที่เขาคาด ช่องทางสู่แดนมิติว่างเปล่าเปิดขึ้นอีกครั้ง ไม่เพียงเปิด แต่ยังเปิดกว้างอย่างสมบูรณ์
ดูท่าการทดสอบที่แท้จริงจะเริ่มขึ้นแล้ว
เพียงแต่ครั้งนี้ระดับความยากมันเกินขอบเขตไปหน่อย!
แม้หยางปินจะมีไพ่ตายอยู่มากมาย แต่ในใจก็ยังไม่มั่นใจ สิ่งมีชีวิตจากแดนมิติว่างเปล่าลึกลับและทรงพลังเกินไป
ไม่มีใครรู้ว่าพอช่องทางสู่แดนมิติว่างเปล่าจำนวนมากเปิดขึ้นพร้อมกัน จะมีสิ่งมีชีวิตทรงพลังจากแดนมิติว่างเปล่าบุกเข้ามาในโลกสีครามมากแค่ไหน
แค่คิดหยางปินก็รู้สึกขนลุกแล้ว
น่าเสียดายที่การเปิดช่องทางสู่มิติสุญญากาศไม่อาจย้อนกลับได้ เขาทำได้เพียงมองดูอยู่เฉย ๆ
“หัวหน้า คราวนี้คงยุ่งยากแล้ว” ทุกคนขมวดคิ้ว
“เฮ้อ...” หยางปินถอนหายใจเบา ๆ
“ไม่เป็นไร ตั้งหลักกันก่อน สิ่งมีชีวิตจากแดนมิติว่างเปล่าพวกนี้คงไม่ได้เป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันทั้งหมด น่าจะคอยคานอำนาจกันเองอยู่แล้ว อีกอย่างพวกมันเข้ามาพร้อมกันตั้งมากมาย ไม่แน่ว่าจะจ้องเล่นงานพวกเราโดยเฉพาะ ในสายตาพวกมัน พวกเราซึ่งเป็นชนพื้นเมืองก็น่าจะยังมีประโยชน์อยู่บ้าง”
“ถ้าใช้ประโยชน์จากการคานอำนาจกันของพวกมัน แล้วคอยยื้อเวลาไปเรื่อย ๆ เรายังพอมีหวัง”
“อืม”
“พี่ปิน โลกสีครามจะเกิดปราณปั่นป่วนขึ้นอีกครั้งไหม?” ทุกคนถามด้วยความคาดหวัง
“ไม่รู้” หยางปินส่ายหน้า พลางมองดาวเป่ยโต่วเก้าดวงที่ดูหม่นแสงลง เขารู้สึกว่าคงไม่เกิดขึ้นอีกแล้ว
เขาจำได้ว่าตอนแรกดาวเป่ยโต่วเก้าดวงสว่างมาก แต่หลังปราณปั่นป่วนครั้งก่อน แสงของมันก็หรี่ลงอย่างเห็นได้ชัด บางทีปราณปั่นป่วนอาจเกี่ยวข้องกับดาวเป่ยโต่วเก้าดวง