เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าที่ใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ คนกลุ่มหนึ่งก็พากันแหวกใบไม้อย่างระมัดระวัง แล้วมองไปทางต้นเสียง
พอเห็นภาพตรงหน้า ทุกคนก็เบิกตากว้าง
“ทำไมถึงเป็นพวกเขา!?”
“ทำไมคนของหน่วยดาวร่วงถึงเข้ามาที่นี่ด้วย?”
“ดีเลย ได้ยินว่าคนของหน่วยดาวร่วงแข็งแกร่งมาก พวกเราขอให้พวกเขาพาออกไปได้ไหม?” ชายหนุ่มคนหนึ่งพูดอย่างตื่นเต้น
“สมองมีปัญหาหรือไง? ต่อให้หน่วยดาวร่วงแข็งแกร่งแค่ไหน ก็จะสู้สัตว์กลายพันธุ์พวกนั้นได้เหรอ? ถ้าเจอเข้าจริง ๆ ก็มีแต่จะกลายเป็นอาหารเหมือนพวกเรา”
“อีกอย่าง ที่พวกเราต้องมาที่นี่ก็เพราะหนีพวกเขาไม่ใช่หรือไง? ฉันว่าเข้ามาก็เพราะตามล่าพวกเราอยู่นั่นแหละ”
“อ่า...แล้วจะทำยังไงดี?”
“ซ่อนตัวให้ดี อย่าส่งเสียง!”
ไม่นาน หยางปินกับพวกก็มาถึงใต้ต้นไม้
“เลิกซ่อนแล้วลงมา!” หยางปินเอ่ย
“!!!”
คนกลุ่มหนึ่งบนต้นไม้มองหน้ากัน ราวกับกำลังสื่อสารกันด้วยสายตา
“พวกเขารู้แล้วหรือว่าเราซ่อนอยู่? เป็นไปไม่ได้ เราซ่อนดีขนาดนี้ แม้แต่สัตว์วานรยังหาเราไม่เจอ แล้วพวกเขาจะรู้ได้ยังไง หรือแค่แกล้งขู่เรา?”
แต่ขณะที่พวกเขายังแอบหวังว่าจะรอดพ้น ไอ้ดำที่อยู่ด้านล่างก็เงยหน้าขึ้นตะโกนว่า “ลูกพี่ฉันสั่งให้ลงมาก็รีบลงมา! ถ้ายังอิดออด ฉันจะเผาต้นไม้ทิ้งซะ!”
ได้ยินคำพูดของไอ้ดำ คนบนต้นไม้ก็แน่ใจเสียทีว่าอีกฝ่ายพบพวกเขาแล้วจริง ๆ
ถึงจะไม่รู้ว่าพลาดตรงไหน แต่ตอนนี้ก็ไม่มีเวลามานั่งสืบหาสาเหตุแล้ว