หยางปินเปิดเนตรหยั่งเห็นอีกครั้ง สแกนทั่วทั้งถ้ำใต้ดิน เมื่อแน่ใจแล้วว่าไม่มีอะไรเหลืออยู่ เขาจึงเอ่ยขึ้น
“ไปกันเถอะ ข้างนอกคงมืดแล้ว พวกเราควรกลับกันได้แล้ว!”
“อืม” ทุกคนพยักหน้า ก่อนจะหันไปมองจงหย่วนเซิน
ที่นี่ลึกขนาดนี้ หากจะกลับขึ้นไปก็ต้องให้เขาช่วย
จงหย่วนเซินส่ายหน้า จากนั้นกดสองมือลงกับพื้น ไม่นานเนินดินก็ผุดขึ้นมา
เฉินห่าวกระโดดขึ้นไปบนเนินดิน แล้วกระโดดพรวดเดียวไปเกาะผนังดินของอุโมงค์ที่พวกเขาขุดไว้ จากนั้นก็กระโดดจากฝั่งนี้ไปอีกฝั่ง แล้วกระโดดกลับมาอีกฝั่ง อาศัยผนังดินทั้งสองด้านกระโดดขึ้นไปเรื่อย ๆ ไม่นานก็พ้นจากถ้ำ
คนอื่น ๆ ทำตามเขา กระโดดออกจากถ้ำไปทีละคน
ส่วนหยางปินนั้นง่ายกว่า แค่เคลื่อนย้ายพริบตาก็ออกไปได้แล้ว
ตอนนี้พลังของเขาแข็งแกร่งขึ้นมาก ระยะเคลื่อนย้ายพริบตาเกือบถึง 1,000 เมตรแล้ว ความลึกเพียงห้าหกร้อยเมตรย่อมขังเขาไว้ไม่ได้!
“อาเซิน ปิดปากทางเข้าเถอะ!” หยางปินก้มมองลงไปด้านล่าง
“ได้”
จงหย่วนเซินพยักหน้าแล้วกดมือลงกับพื้นอีกครั้ง ไม่นานพื้นดินที่พวกเขาขุดไว้ก็กลับคืนสภาพเดิม ราวกับไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น
“พลังพิเศษของอาเซินใช้ได้จริง ๆ!” เฉินห่าวทอดถอนใจ
“อืม ทริปนี้ต้องขอบคุณอาเซินมาก” หยางปินพยักหน้า
“ไปกันเถอะ ออกไปกัน!”
ด้านนอกแดนมิติว่างเปล่า เวลานี้มืดสนิทแล้ว หลงห้าวหรานยังคงยืนรออยู่ด้านนอกอย่างเงียบ ๆ
แม้สายตาที่หันไปมองทางออกเป็นระยะจะเผยให้เห็นความร้อนใจ แต่เขาก็ไม่ได้บ่นอะไร