ฝูงสัตว์หนูเกราะวิ่งเหยาะ ๆ เข้ามาในสนามรบพลางส่งเสียงอู๊ด ๆ จากนั้นก็พุ่งตรงไปหาเนื้อย่าง
สัตว์กลายพันธุ์ตัวอื่นเห็นพวกมันเข้ามาก็พากันหลีกทาง
เห็นได้ชัดว่าสัตว์กลายพันธุ์ส่วนใหญ่ในที่นี้เคยปะทะกับพวกมันมาก่อน จึงรู้ว่าฝูงตัวอ้วนท้วมที่ดูไร้พิษภัยนี้ไม่ใช่พวกที่ควรหาเรื่องด้วย
ท้ายที่สุด สัตว์หนูเกราะฝูงนี้ก็เดินตรงมาถึงข้างเตาย่างต่อหน้าสัตว์กลายพันธุ์มากมาย ใช้หางม้วนเนื้อย่างขึ้นมาวางบนหลัง แล้วส่งเสียงอู๊ด ๆ เดินกลับไป ราวกับไม่เห็นสัตว์กลายพันธุ์ตัวอื่นอยู่ในสายตา
สีหน้าของหัวหน้าสัตว์วานรเต็มไปด้วยความลังเล
ถ้ามันลงมือ อย่างน้อยก็ทุบพวกนั้นตายได้หลายตัวแน่
แต่ตอนนี้ตามตัวมันมีแต่บาดแผลเต็มไปหมด หากถูกหางของอีกฝ่ายแทงเข้าให้ พิษนั่น...
ช่างเถอะ อดทนสักครั้งแล้วทุกอย่างจะสงบลง!
ขณะที่ทุกคนคิดว่าเนื้อย่างพวกนั้นคงตกไปอยู่ในมือสัตว์หนูเกราะ ฝูงนั้น จู่ ๆ พื้นดินก็สั่นสะเทือนเล็กน้อย ร่างสูงใหญ่หลายร่างปรากฏขึ้นกลางสนามรบ
ทันทีที่เห็นร่างเหล่านั้น สัตว์กลายพันธุ์ที่กำลังต่อสู้กันไม่หยุดก็แตกฮือหนีไปคนละทิศละทาง!
สัตว์กลายพันธุ์ที่คอยปกป้องซูจิ่นทิ้งเธอไว้แล้วหนีไปทันที
แต่หัวหน้าสัตว์วานรที่ตามมาถึงในภายหลังกลับคว้าตัวซูจิ่นขึ้นพาดบ่าแล้วพาไปด้วย
ถึงเวลาแบบนี้ยังไม่ลืมพาผู้หญิงคนนี้ไปด้วย เห็นได้ชัดว่าหัวหน้าสัตว์วานรใส่ใจเธอไม่น้อย หรือไม่ก็เสพติดบางอย่างเข้าแล้ว
ที่เดิมเหลือเพียงสัตว์หนูเกราะกลุ่มหนึ่งที่ยืนตัวสั่น อยากหนีก็หนีไม่ทัน