หลังทุกคนจากไป หยางปินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพังสิ่งที่อุดปากถ้ำออก แล้วเคลื่อนย้ายพริบตาไปปรากฏตัวห่างจากลิงขาวหลายตัวไม่ไกลนัก โดยรักษาระยะที่ค่อนข้างปลอดภัยเอาไว้
แบบนี้ถ้าอีกฝ่ายลงมือกับเขา เขาก็จะเคลื่อนย้ายพริบตาหนีได้ทันที
“ไฮ!” หยางปินยิ้มอย่างเป็นมิตรให้ลิงขาวหลายตัว
“???”
ลิงขาวหลายตัวมองหยางปินที่จู่ ๆ ก็โผล่มาอย่างงุนงง เครื่องหมายคำถามเต็มหัว
“นี่มันตัวอะไรเนี่ย? สัตว์ตัวอื่นเห็นพวกเราก็เผ่นเร็วกว่าอะไรดี แล้วเจ้านี่กลับเดินมาหาเอง? คิดว่าพวกเราอิ่มจนกินไม่ไหวแล้วหรือไง? หรือคิดว่าเนื้อตัวเองน้อย พวกเราเลยไม่อยากกิน?”
“เอ่อ... พวกคุณอยากกินเนื้อย่างใช่ไหม ผมย่างให้ได้!” เห็นอีกฝ่ายยังไม่ลงมือทันที หยางปินก็รีบพูดขึ้น
“???”
ลิงขาวหลายตัวเกาหัว เห็นได้ชัดว่าไม่เข้าใจที่หยางปินพูด
เห็นท่าทางของอีกฝ่าย หยางปินก็รู้ว่าคุยกันไม่รู้เรื่อง เขาจึงคว้าซากหมาป่าสีเลือดบนพื้นขึ้นมา ชี้ตัวเอง แล้วชี้ไปที่เตาย่าง
“ผม... ช่วยพวกคุณ... ย่างเนื้อ!”
คราวนี้ลิงขาวหลายตัวเข้าใจ ดวงตาพลันเป็นประกาย
“โฮก...” ลิงขาวขั้นไคหยางที่เป็นหัวหน้าคำรามใส่หยางปิน ก่อนชี้ไปที่เตาย่าง หมายความว่าให้เขารีบลงมือ
หยางปินดีใจอยู่ในใจ ดูท่าลิงขาวพวกนี้จะฉลาดมาก แบบนี้ก็จัดการง่ายขึ้นเยอะ
แต่พอมองตำแหน่งเตาย่าง เขาก็ลังเลขึ้นมาอีกครั้ง
เตาย่างหลายเตาอยู่ข้างลิงขาวพวกนั้น ถ้าเขาเดินเข้าไป อีกฝ่ายเกิดลงมือกะทันหันขึ้นมา เขาคงตกอยู่ในอันตรายอย่างยิ่ง