ด้านล่าง..
ซูจิ่นกับพวกพ้องเห็นสัตว์วานรพากันมาถึงแล้ว จึงเดาได้ว่าตอนนี้คงไม่มีสัตว์วานรอยู่ตรงทางออกแล้ว
พวกเธอเองก็อยากออกไป แต่โชคร้ายที่ตำแหน่งของพวกเธอชวนลำบากใจอย่างยิ่ง เพราะอยู่ตรงขอบสนามรบพอดี ไม่ต้องพูดถึงการหนีออกไปเลย แค่ไม่โดนลูกหลงก็ถือว่าโชคดีมากแล้ว
ตอนนี้ในใจพวกเธอแทบเหมือนมีฝูงม้าพันตัววิ่งพล่าน
“บ้าฉิบ! ใครเป็นคนย่างเนื้อกันแน่ ไม่รู้จักไปย่างให้ไกลกว่านี้หรือไง นี่มันลากพวกเราซวยไปด้วยชัด ๆ!”
แต่บางครั้ง ยิ่งกลัวอะไรก็มักยิ่งเจอสิ่งนั้น
เมื่อสัตว์กลายพันธุ์เข้าร่วมมากขึ้นเรื่อย ๆ ขอบเขตของสนามรบก็ขยายใหญ่ขึ้นตามไปด้วย
ขณะที่หัวใจของทุกคนแทบจะหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม สัตว์กลายพันธุ์บินได้ตัวหนึ่งก็ถูกหัวหน้าสัตว์วานรชกเข้าที่ลำตัว ปีกของมันกระพืออยู่สองสามครั้งแต่ก็ยังบินไม่ขึ้น สุดท้ายมันโซเซร่วงลงมาทางนี้
“!!!”
ท่ามกลางสายตาตื่นตะลึงของทุกคน ร่างของนกยักษ์ก็โครมลงตรงที่ซ่อนของพวกเขาเต็ม ๆ
ร่างมหึมาของมันกดพุ่มไม้บริเวณใกล้เคียงจนราบ เงาร่างสิบกว่าร่างที่กำลังงุนงงก็ปรากฏออกมา
“???”
หมาป่าสีเลือดกับสัตว์วานรหลายตัวที่อยู่ใกล้ ๆ สังเกตเห็นความเคลื่อนไหวทางนี้อย่างรวดเร็ว เครื่องหมายคำถามผุดเต็มหัว
หยางปินที่อยู่ในถ้ำก็สังเกตเห็นเหตุการณ์ทางนี้เป็นคนแรกเช่นกัน เขาเบิกตากว้างทันที
“เชี่ย นั่นซูจิ่นไม่ใช่หรือไง!?”
พอได้ยินคำพูดของเขา สองพี่น้องหูเหวินเลี่ยงกับหูเหวินจิ้งก็รีบเบียดเข้ามาด้วยความร้อนใจ