หลังชมดาวกันเสร็จ ทุกคนกำลังจะกลับไปพักผ่อน แต่จู่ ๆ ก็มีเสียงดังมาจากลานด้านล่าง จากนั้นทุกคนก็เห็นเงาร่างหนึ่งพุ่งทะลุกำแพงออกมา ก่อนจะวิ่งหนีไปไกลด้วยความเร็วสูง
“!!!”
“นั่นอะไรน่ะ!?”
ท้องฟ้ามืดสนิท ทุกคนจึงมองไม่ชัดว่าเงาร่างนั้นคืออะไร
แต่หยางปินเห็นมันชัดเจน สีหน้าของเขาพลันเปี่ยมไปด้วยความยินดี
ไม่คิดเลยว่าเลี้ยงไว้นานขนาดนี้ จะเลี้ยงซอมบี้ขั้นเหยากวงขึ้นมาได้จริง ๆ
ใช่แล้ว ตัวที่เพิ่งหนีไปคือหนึ่งในซอมบี้ขั้นห้าที่เขาขังไว้ในกรงเหล็ก หลังผ่านมาหลายวัน ในที่สุดก็มีตัวหนึ่งทะลวงขึ้นสู่ขั้นหก
แต่ไม่คิดเลยว่าหลังทะลวงขั้นเหยากวง บาดแผลของเจ้าตัวนี้จะฟื้นตัว แถมยังพังกรงเหล็กของเขาเสียหาย แบบนี้ก็เกินไปหน่อยแล้ว
“พวกนายลงไปซ่อมกรงเหล็ก อย่าปล่อยให้ซอมบี้ตัวอื่นหนีไปด้วย ฉันจะไปจับมัน!”
“หัวหน้า ให้ผมไปด้วยเถอะ ผมเร็ว ไล่ทันแน่” จ้าวคุนเสนอตัว
หลังเพิ่งเลื่อนขั้นสู่ขั้นเหยากวง ตอนนี้เขาอยากสู้สักยกเต็มแก่
“ได้ ฉันจะไปขวางมันไว้ก่อน รีบตามมา” หยางปินพูดจบก็เคลื่อนย้ายพริบตาหายไป
ส่วนจ้าวคุนกระโดดลงจากดาดฟ้าตรง ๆ แล้วไล่ตามไปในทิศทางที่ซอมบี้หนีไป
คนอื่น ๆ ส่ายหน้า ก่อนจะลงไปยังลานด้านหลัง
ทุกคนมองกรงเหล็กที่พังเสียหายด้วยสีหน้าจนปัญญา
อีกด้านหนึ่ง ซอมบี้วิ่งสุดฝีเท้า มันต้องหนีออกจากถิ่นปีศาจแห่งนี้ให้ได้
พอกลับไปได้เมื่อไร มันจะรวบรวมลูกน้องเป็นฝูง แล้วกำจัดคนที่นี่ให้หมด