ก่อนมาที่นี่ หลินอี้เฟยยังมั่นใจอยู่ไม่น้อย แต่พอได้เห็นชีวิตความเป็นอยู่ของหยางปินกับพวก ก็พลันรู้สึกละอายจนแทบไม่กล้าสู้หน้า
ถึงอย่างนั้น หลินอี้เฟยก็ไม่ใช่คนที่จะยอมแพ้ง่าย ๆ
“พูดตามตรง ในวันสิ้นโลก คนที่ใช้ชีวิตสบาย ๆ แบบพวกคุณ ฉันหาอีกคนไม่เจอแล้ว”
“แต่พวกคุณคงอยู่ที่นี่ได้อีกไม่นาน ต่อให้พวกเรายังสืบเจอที่อยู่ของพวกคุณได้ ฉันเชื่อว่าหม่า จงกั๋วก็ต้องสืบเจอเหมือนกัน”
“พวกคุณมีเรื่องบาดหมางกับเขาไม่น้อย จากนิสัยของหม่า จงกั๋ว ฉันว่าเขาต้องลงมือกับพวกคุณอีกในไม่ช้าแน่”
“คราวนี้เขาต้องเตรียมพร้อมมาอย่างดี บางทีอาจทำอะไรพวกคุณไม่ได้ แต่สถานที่แห่งนี้มีโอกาสถูกถล่มจนราบเป็นหน้ากลอง”
“พวกคุณคงย้ายบ้านทุกครั้งไม่ได้หรอก ถ้ามาที่ฐานที่มั่นของพวกเรา ฉันจะให้คนจัดที่พักดีที่สุดให้ ถึงอาจเทียบที่นี่ไม่ได้ แต่อย่างน้อยก็ไม่ต้องย้ายไปย้ายมา”
หยางปินไม่ได้ตอบอะไร เขาเพียงจ้องหลินอี้เฟยอย่างจริงจัง
เมื่อหลินอี้เฟยเริ่มทำตัวไม่ถูกเพราะถูกมองเช่นนั้น หยางปินจึงยิ้มออกมา
“เขาว่ากันว่าผู้หญิงอกใหญ่ไร้สมอง แต่เธอดูไม่เหมือนนะ”
“……”
“พูดกันตามตรง ที่เธอพูดมาก็มีเหตุผลและมีหลักฐาน แต่เสียดาย ฉันไม่ได้คิดจะไปฐานที่มั่นไหน”
“แต่คำพูดของเธอก็เตือนฉันเหมือนกัน ดูท่าต้องเตรียมรับมือไว้ก่อนแล้ว จะปล่อยให้พวกนั้นทำลายที่นี่ไม่ได้”