ฝีมือการย่างเนื้อของสมาชิกหน่วยดาวร่วงพัฒนาจนชำนาญอย่างยิ่งแล้ว
เมื่อทุกคนช่วยกัน เนื้อบนตะแกรงก็ส่งกลิ่นหอมน่ากินขึ้นเรื่อย ๆ
หมีขาวจ้องเนื้อย่างบนตะแกรงตาไม่กะพริบ น้ำลายไหลย้อยลงพื้น กลิ่นหอมนี้ช่างยั่วใจหมีเหลือเกิน
มันอยากยื่นมือไปหยิบอยู่หลายครั้ง แต่สุดท้ายก็อดใจไว้ได้
ส่วนนกเผิงยักษ์ดูเหมือนไม่ค่อยสนใจเนื้อย่างนัก ตอนนี้มันกำลังนอนหมอบพักอยู่บนพื้น
ครึ่งชั่วโมงต่อมา สัตว์ประหลาดร่างยักษ์ตัวนี้ก็ย่างสุกเสียที
หนังเหลืองกรอบทั้งสองด้าน ข้างนอกกรอบ ข้างในนุ่ม กลิ่นหอมฟุ้งไปทั่ว
หมีขาวรีบขยับเข้ามา ดวงตาเป็นประกายขณะมองทุกคนอย่างคาดหวัง
หยางปินยิ้ม ก่อนรีบฉีกเนื้อออกมาครึ่งหนึ่งแล้วยื่นให้มัน
หมีขาวรับเนื้อย่างไปด้วยสีหน้าตื่นเต้น แล้วงับเข้าไปคำโต
ทันทีที่กัดลงไป ใบหน้าของมันก็เผยความเคลิบเคลิ้มออกมา
“นี่มันอะไร อร่อยเกินไปแล้ว!”
“ทำไมก่อนหน้านี้ฉันไม่เคยกินของอร่อยขนาดนี้เลย?”
พอกินแล้วก็หยุดไม่ได้ มันเริ่มเขมือบเนื้ออย่างตะกละตะกลาม
หยางปินเผยรอยยิ้มบาง ๆ
ดูท่าขั้นนี้จะได้ผลดีทีเดียว หมีขาวตัวนี้เป็นนักกินชัด ๆ
จากนั้นเขาก็แบ่งเนื้อชิ้นเล็ก ๆ ให้นกเผิงยักษ์ด้วย แต่มันไม่ได้สนใจเท่าไร
ประสาทรับรสของนกไม่ไวเท่าไรนัก แถมไม่เลือกกิน ขอแค่อิ่มก็พอ
เพราะงั้น ถ้าหยางปินกับพวกคิดจะใช้เนื้อย่างล่อนกเผิงยักษ์ คงไม่ได้ผลแน่
แต่เป้าหมายหลักของหยางปินในครั้งนี้คือหมีขาว ส่วนนกเผิงยักษ์ก็แค่พ่วงมาด้วย
ไม่นาน หมีขาวก็แทะเนื้อในมือจนเหลือแต่กระดูก จากนั้นก็หันไปมองเนื้อย่างที่เหลืออย่างคาดหวังอีกครั้ง