ลิงขาวหลายตัววิ่งเข้าสู่สนามรบอย่างรวดเร็ว รัศมีอันทรงพลังของพวกมันทำให้ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นรู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาล
ไม่ต้องถาม ทุกคนต่างสัมผัสได้ว่าลิงขาวเหล่านี้แข็งแกร่งกว่าสัตว์วานรพวกนั้นอย่างแน่นอน เพราะแรงกดดันที่พวกมันแผ่ออกมาหนักหน่วงยิ่งกว่าฝูงสัตว์วานรเสียอีก
สัตว์วานรพวกนี้กลายพันธุ์จนถึงขั้นสิบกับขั้นสิบเอ็ดแล้ว หากลิงขาวยังแข็งแกร่งกว่าพวกมันอีก จะมีพลังถึงระดับไหน? ไม่มีใครกล้าคิดจินตนาการ
ตอนนี้ ในใจทุกคนเหลือเพียงสองคำ: “จบเห่แล้ว!”
ทว่าในขณะที่หัวใจของทุกคนดิ่งลงสู่ก้นเหว จู่ ๆ หยางปินก็เอ่ยขึ้นว่า “ในที่สุดพวกคุณก็มาเสียที ถ้าช้ากว่านี้อีกนิด ฉันคงโดนพวกนั้นฆ่าตายแล้ว!”
พูดจบก็ชี้ไปยังฝูงสัตว์วานร พร้อมทำสีหน้าราวกับถูกซ้อมจนยับเยิน
“!!!”
“???”
พอได้ยินคำพูดของหยางปิน ทั้งฝั่งมนุษย์และฝั่งสัตว์วานรต่างทำหน้าเหวอ
“นี่...พวกเดียวกันเหรอ?”
“สัตว์กลายพันธุ์พวกนี้ไม่ได้ถูกสัตว์วานรเรียกมา แต่หัวหน้าหยางเป็นคนเรียกมางั้นเหรอ?”
“ดูเหมือน...จะใช่นะ!”
“......”
“บ้าเอ๊ย หัวหน้าหยางนี่เก่งเกินไปแล้ว!”
ส่วนหัวหน้าฝูงสัตว์วานรได้แต่คำรามก้องอยู่ในใจ...
“อะไรคือเกือบโดนพวกเราฆ่าตาย? จนถึงตอนนี้ฉันยังไม่ได้แตะชายเสื้อนายเลยด้วยซ้ำ ทำไมถึงหน้าด้านได้ขนาดนี้!”
แต่ลิงขาวพวกนี้ไม่สนหรอกว่าหยางปินจะถูกแตะตัวหรือไม่ พอได้ยินคำพูดของเขา ลิงขาวแต่ละตัวก็เดือดดาลขึ้นมาทันที
“บัดซบ! พวกตัวดำขนดกนี่คิดจะฆ่าเขางั้นเหรอ!? ถ้าฆ่าเขาแล้ว ใครจะย่างเนื้อให้พวกเรากิน!?”