เมื่อได้ยินคำพูดของจ้าวคุน หยางปินก็พยักหน้า
มิน่าล่ะ เขาถึงรู้สึกมาตลอดว่าฐานที่มั่นแห่งนี้ดูไม่ค่อยกลมเกลียว ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง
จากนั้นหยางปินก็หันไปมองฟาง ซือเจี๋ย
“ต้องยึดฐานที่มั่นเพิ่มอีกแห่งไหม?”
ฟาง ซือเจี๋ยมองฐานที่มั่นแวบหนึ่ง ก่อนตอบอย่างจริงจังว่า
“นี่ไม่ใช่เรื่องว่าจำเป็นหรือไม่ แต่ต้องยึดมาให้ได้”
“ทรัพยากรในอำเภอมีอยู่จำกัด จะปล่อยให้มีกองกำลังได้แค่กลุ่มเดียว”
“ถ้าอยากพัฒนาต่อ เราต้องรวบรวมทรัพยากรทั้งหมดในอำเภอมาไว้ด้วยกัน”
“คนที่เหลืออยู่ในอำเภอนี้น่าจะมารวมกันอยู่ที่นี่เกือบหมดแล้ว พอรวมทุกอย่างเข้าด้วยกัน เราก็ไม่ต้องกังวลเรื่องคนกับทรัพยากรไปอีกพักใหญ่”
“อืม ในเมื่อเป็นแบบนั้น ก็ยึดมาเถอะ” หยางปินพยักหน้า
ทั้งสองคนคุยกันต่อหน้าคนอื่น ราวกับไม่เห็นใครเป็นคนนอก
เมื่อได้ยินคำพูดของพวกเขา สีหน้าของเหออวี่ก็ย่อมดูไม่จืด
“พวกแกหมายความว่ายังไง?”
“ไม่ได้หมายความว่ายังไง แค่พวกเราจะเข้าควบคุมฐานที่มั่นแห่งนี้” หยางปินตอบเรียบ ๆ
“ฉันยังไม่ได้ตกลง!”
“แกจะตกลงหรือไม่ มันเกี่ยวอะไรกับฉันวะ!?”
“อีกอย่าง แกมีสิทธิ์ปฏิเสธด้วยหรือไง!?”
“แก...!”
“รังแกกันเกินไปแล้ว! ลงมือ! ฉันไม่เชื่อหรอกว่าพวกเรามีคนตั้งมากมาย จะจัดการพวกมันแค่ไม่กี่คนไม่ได้!” เหออวี่ร้อนรน เขาไม่มีทางยกฐานที่มั่นซึ่งอุตส่าห์แย่งชิงมาได้อย่างยากลำบากให้คนอื่นง่าย ๆ
แต่เหล่าผู้วิวัฒน์รอบข้างกลับไม่มีใครลงมือทันที ต่างคนต่างมีสีหน้าลังเล