“นายไม่มีสิทธิ์สงสัยฉัน จะฆ่าเธอแล้วฉันจะไว้ชีวิตนาย หรือไม่ก็ฉันฆ่าพวกนายทั้งคู่!” หยางปินพูดเสียงเย็น
สีหน้าจางลี่เฉียงเปลี่ยนไปมาไม่หยุด เขาเห็นแก่ตัวมาก เพื่อเอาชีวิตรอด เขาทำได้ทุกอย่าง
เขาไม่คิดว่านั่นจะผิด คนเราไม่เห็นแก่ตัว ฟ้าดินย่อมลงโทษ
แต่เขาไม่แน่ใจว่าถ้าลงมือแล้ว อีกฝ่ายจะปล่อยเขาไปจริงหรือไม่
ทว่าอย่างที่อีกฝ่ายพูด เขาไม่มีสิทธิ์สงสัย ทางเลือกมีแค่ตายกันทั้งคู่ หรือเสี่ยงเดิมพันดูสักครั้ง
สุดท้าย จางลี่เฉียงก็กัดฟันพูด
“ได้ ฉันฆ่า!”
เมื่อได้ยินคำพูดของเขา ทุกคนต่างเผยสีหน้าไม่อยากเชื่อ
นี่เขา...ตอบตกลงจริง ๆ งั้นเหรอ
หยางฮวนหลับตาลงอย่างเจ็บปวด น้ำตาไหลรินจากหางตา
ต่อให้หยางปินทรมานเธอสารพัด เธอก็ยังไม่เคยร้องไห้
แต่ในวินาทีนี้ เธอกลับร้องไห้ หัวใจเจ็บปวดจนแทบขาดใจ เป็นครั้งแรกที่เสียใจถึงเพียงนี้
วิธีนี้ทำให้เธอเจ็บปวดยิ่งกว่าการทรมานเสียอีก ไม่รู้กี่หมื่นเท่า
หยางปินดึงมีดสั้นที่ปักอยู่บนมือของจางลี่เฉียงออกมา
จากนั้นก็ถอยไปยืนข้าง ๆ มองเขาแสดงละคร
จางลี่เฉียงพยุงตัวลุกขึ้นจากพื้นอย่างยากลำบาก ก่อนจะมองหยางฮวนที่ยังถูกตรึงอยู่กับพื้น
“แม่ ขอโทษนะ ตายคนเดียวย่อมดีกว่าตายสองคนใช่ไหม”
“ตั้งแต่เด็กจนโต แม่ตามใจผมทุกเรื่อง ครั้งนี้ก็คงไม่ยกเว้นเหมือนกันใช่ไหม”
หยางฮวนไม่พูดอะไร น้ำตาไหลเงียบ ๆ เธอเพียงมองจางลี่เฉียงนิ่ง ๆ