เสือดาวตัวนั้นดูเหมือนจะเป็นจ่าฝูงที่แข็งแกร่งที่สุดในบริเวณนี้ ทุกที่ที่มันผ่านไป สัตว์กลายพันธุ์ตัวอื่น ๆ ต่างพากันหลบซ่อน ทำให้ลดปัญหาไปได้ไม่น้อย
หยางปินหยิบคริสตัลพลังขั้นห้าเม็ดหนึ่งโยนเข้าปาก จากนั้นก็ใช้เคลื่อนย้ายพริบตาตามไปอีกครั้ง
บางทีอาจเพราะสัมผัสได้ว่าชีวิตกำลังจะดับสูญ เสือดาวจึงวิ่งอย่างลนลานจนเลือกทางไม่ถูก วิ่งไปวิ่งมากลับขึ้นไปถึงหน้าผา
ร่างของหยางปินปรากฏขึ้นด้านหลังเสือดาว ขวางทางกลับของมันไว้
“หนีสิ... หนีต่อไปเลย!” หยางปินมองอีกฝ่ายด้วยสีหน้ากึ่งยิ้มกึ่งไม่ยิ้ม
เสือดาวมองหยางปินที่อยู่ตรงหน้า แล้วหันไปมองหน้าผาด้านหลัง สีหน้าเต็มไปด้วยความเศร้าสลด
ไม่นึกเลยว่าจ้าวแห่งถิ่นผู้ยิ่งใหญ่อย่างมันจะถูกมนุษย์คนหนึ่งบีบจนตกอยู่ในสภาพเช่นนี้
เมื่อเห็นมนุษย์ค่อย ๆ เดินเข้ามา เสือดาวก็กัดฟัน ก่อนจะกระโจนขึ้นอย่างแรง แล้วคิดจะกระโดดไปยังยอดเขาอีกฝั่ง
“เชี่ยเอ๊ย ไอ้นี่หัวแข็งขนาดนั้นเลยหรือไง?” หยางปินมองท่าทางของอีกฝ่ายแล้วพูดอย่างจนคำพูด
ยอดเขาทั้งสองลูกห่างกันอย่างน้อยก็ร้อยกว่าเมตร ไม่ต้องพูดถึงตอนนี้เลย ต่อให้เป็นช่วงที่มันแข็งแกร่งเต็มที่ก็ไม่มีทางกระโดดข้ามไปได้หรอกมั้ง
“เจ้านี่คงอยากเสี่ยงคว้าโอกาสรอดเฮือกสุดท้าย” หยางปินคิดในใจ
สู้กับเขาก็ไม่มีทางชนะแน่ ๆ แต่ถ้าตกลงไป บางทีมันอาจเกี่ยวกิ่งไม้ไว้ได้และรอดก็เป็นได้