“หัวหน้า เจ้านี่คงมีแค่คุณที่ไล่ตามทันมั้ง” ไอ้ดำพูดอย่างกระอักกระอ่วน
“อืม เสือดาวขึ้นชื่อเรื่องความเร็วกับปฏิกิริยาตอบสนองอยู่แล้ว พอกลายพันธุ์คงยิ่งน่ากลัวกว่าเดิม ฉันเองก็ไม่แน่ใจว่าจะโจมตีโดนหรือเปล่า” หยางปินพูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
“แถมภูมิประเทศบนเขายังเข้าทางมัน แต่ไม่เป็นประโยชน์กับพวกเรา สู้ลำบากแน่”
“งั้นไม่สู้แล้วดีไหม? ต่อให้สู้ก็คงรั้งมันไว้ไม่ได้หรอก ถ้ามันหนี พวกเราก็ตามไม่ทัน” จ้าวคุนขมวดคิ้ว
“เฮ้อ ตอนนี้ไม่ใช่เรื่องที่พวกเราอยากสู้หรือไม่อยากสู้แล้ว เจ้าตัวนั้นเห็นพวกเราเข้าแล้ว” หยางปินถอนหายใจ
“อย่าเพิ่งทำอะไร เดินต่อไปก่อน มันคงไม่รู้ว่าฉันเห็นมันแล้ว เดี๋ยวค่อยทำตามคำสั่งฉัน”
“ได้”
ทุกคนแสร้งทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น ยังคงเดินขึ้นเขาอย่างเชื่องช้า
พื้นที่แถบนี้อาจเป็นอาณาเขตของเสือดาวขั้นแปดตัวนั้น เมื่อมาถึงที่นี่ พวกเขาก็ไม่พบสัตว์กลายพันธุ์ตัวอื่นอีกเลย
เดินไปได้ไม่กี่นาที หยางปินก็เห็นเสือดาวตัวนั้นลงมาจากต้นไม้ ก่อนจะค่อย ๆ ย่องเข้ามาหาพวกเขา
รูปร่างของมันไม่ได้กำยำเหมือนต้าเหลือง แม้จะตัวใหญ่กว่าเสือดาวทั่วไปมาก แต่ก็ยังคงรูปร่างเพรียวบางเหมือนเดิม คงเพื่อให้ใช้ความเร็วได้อย่างเต็มที่
ร่างสูงใหญ่ค่อย ๆ เดินเข้ามาหาพวกเขา ทว่าไร้เสียงแม้แต่น้อย
หยางปินส่งสายตาให้คนอื่น ๆ