เมื่อกระต่ายเข้าไปในมิติบิดเบี้ยว ลิงผอมก็ขมวดคิ้วขึ้นมาอย่างกะทันหัน
“เป็นอะไรไป?” หยางปินถาม
“เหมือนฉันจะขาดการเชื่อมต่อกับกระต่ายตัวนี้แล้ว สั่งมันไม่ได้” ลิงผอมตอบเสียงขรึม
“แล้วรู้ไหมว่ามันยังมีชีวิตอยู่หรือเปล่า?”
“เรื่องนั้นรู้ อย่างน้อยตอนนี้มันยังมีชีวิตอยู่”
“แค่นั้นก็พอ” หยางปินพยักหน้า
“ดูท่าข้างในจะเป็นมิติแยกจริง ๆ นายคอยสังเกตให้ดี ดูว่ามันจะทนอยู่ข้างในได้นานแค่ไหน”
“ได้”
ลิงผอมพยักหน้า คอยสังเกตสถานการณ์ในหัวอยู่ตลอด คนอื่น ๆ ก็เงียบกริบ จับตาดูเขาโดยไม่พูดอะไร
ผ่านไปหลายนาที...
“ตายหรือยัง?” ไอ้ดำเริ่มร้อนใจ
“ยัง...”
ผ่านไปอีกหลายนาที...
“ตายหรือยัง?”
“ยัง...”
ผ่านไปอีกหลายนาที พอเห็นไอ้ดำทำท่าจะถามอีก เฉินห่าวก็ทนไม่ไหว
“นายใจเย็นหน่อยได้ไหม? ไม่เห็นหรือไงว่าพวกเรายังไม่ถามเลย ถ้ามันตาย เจ้าลิงก็บอกเองแหละ”
“ก็ได้”
ไอ้ดำหุบปาก เขาเป็นคนใจร้อน จะให้ทำยังไงได้
สิบนาทีผ่านไป กระต่ายยังมีชีวิตอยู่ แต่ก็ไม่ได้กลับมา
ผลลัพธ์แบบนี้ทำให้ทุกคนตัดสินใจไม่ถูก
การที่มันไม่กลับมาอาจเกิดได้หลายกรณี...
อาจเป็นไปได้ว่าพอเข้าไปแล้ว กระต่ายก็ไม่อยู่ใต้การควบคุมของลิงผอม จึงไม่อยากกลับมา
หรือไม่ก็ถูกขังอยู่ข้างใน ออกมาไม่ได้
อีกความเป็นไปได้คือสถานที่แห่งนี้เข้าได้ แต่ออกไม่ได้
ถ้าเป็นกรณีแรกก็ไม่เป็นไร แต่ถ้าเป็นกรณีที่สองหรือสามก็ยุ่งแล้ว
“เอายังไงดี หัวหน้า? เราจะเข้าไปไหม?”