หลิวฮ่าวอวี่ถอยออกไปแล้ว แต่ก่อนจากไป เขายังจ้องหยางปินกับพวกเขาเขม็ง เห็นได้ชัดว่าเขาคิดว่านี่เป็นแผนของหยางปิน
หยางปินส่ายหน้า ในที่สุดเขาก็มองเห็นปัญหาใหญ่ที่สุดของฐานที่มั่นหลิวชิงชิงแล้ว
หลิวชิงชิงกับพวกเธอบริหารฐานที่มั่นอย่างอ่อนโยนเกินไป หากพวกเธอยังแข็งแกร่งจนกดข่มคนอื่นได้ตลอดก็ไม่เป็นไร แต่เมื่อใดที่ทำเช่นนั้นไม่ได้ เรื่องใหญ่ต้องเกิดขึ้นแน่
“ขอโทษนะพี่หยาง ทำให้พวกคุณเห็นเรื่องน่าอายแล้ว” หลิวชิงชิงกล่าวอย่างกระอักกระอ่วน
“ถ้าเป็นนครดาวร่วง คนคนนี้ตายไปแล้ว” หยางปินเอ่ยเสียงเรียบ
“...”
“หลิวฮ่าวอวี่ทำคุณประโยชน์ให้ฐานที่มั่นไว้มาก การที่ฐานที่มั่นพัฒนามาถึงวันนี้ได้ก็เพราะเขามีส่วนสำคัญ จู่ ๆ ฉันก็จะยุบฐานที่มั่นไปรวมกับฐานที่มั่นอื่น เขามีปฏิกิริยาแบบนี้ก็เป็นเรื่องปกติ แค่มีปากเสียงกันนิดหน่อย ยังไม่ถึงกับต้องตายหรอก”
“แล้วแต่คุณเถอะ” หยางปินส่ายหน้า
เขาขี้เกียจยุ่งกับเรื่องพวกนี้ พอถึงนครดาวร่วง ฟางซือเจี๋ยก็จะสั่งสอนเขาเอง
ไม่นาน อาหารก็ถูกยกมาเสิร์ฟ
ระหว่างทางทุกคนแทบไม่ได้กินอาหารดี ๆ สักมื้อ จึงจัดการกินกันอย่างเอร็ดอร่อย ก่อนจะแยกย้ายกลับไปพักผ่อน
เช้าตรู่วันต่อมา ทุกคนตื่นกันแต่เช้า จากนั้นหลิวชิงชิงก็พาพวกเขามุ่งหน้าไปยังมิติเร้นลับ
เมื่อเห็นพวกเขาจากไป ใบหน้าของหลิวฮ่าวอวี่ก็ฉายแววหม่นทะมึน
“ฉันทุ่มเทช่วยพวกเธอขนาดนี้ แต่พวกเธอกลับไม่พาฉันไปที่นั่น พอคนกลุ่มนี้มาถึง เธอกลับพาพวกเขาไป ทำไมกัน!”