“ไป...! ลองดูสักตั้ง!” ทุกคนต่างกระตือรือร้นจนแทบอดใจไม่ไหว
หยางปินยื่นมือออกไปขวางพวกเขาไว้
ในเมื่อแต่ละคนมีโอกาสเพียงครั้งเดียว ก็ต้องเตรียมตัวให้พร้อมที่สุด
หยางปินเปิดเนตรหยั่งเห็น กวาดตามองบันไดสวรรค์ทั้งสายอย่างละเอียด แม้จะมองไม่ออกว่าค่ายกลอยู่ตรงไหน หรือทำงานอย่างไร
แต่เขาก็พอมองเห็นบางอย่าง
หยางปินยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้ม
“เดี๋ยวพวกนายเดินตามจังหวะก้าวของฉัน ฉันไปทางไหน พวกนายก็ไปทางนั้น!” หยางปินกล่าวอย่างเคร่งขรึม
“ได้!” ทุกคนพยักหน้า
“พี่หยาง หรือว่าบันไดสวรรค์นี่มีช่องโหว่จริง ๆ!?” หลิวชิงชิงเบิกตากว้าง
“อืม คงเพราะผ่านมานานมากแล้ว ถึงยังพอมองหาร่องรอยได้” หยางปินยิ้ม
“อา... งั้นพวกเราก็ขาดทุนแย่เลยสิ!?” จางเหมิงเหมิงทำหน้าเซ็ง
“พูดแบบนั้นก็ไม่ได้ พวกเธอเป็นกลุ่มแรกที่ค้นพบ แถมยังเพิ่มพลังได้ก่อน อีกอย่างบันไดสวรรค์นี่ช่วยให้ร่างกายดูดซับพลังปราณได้เร็วขึ้น เท่ากับได้ประโยชน์ไปก่อนแล้ว ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นข้อดี” หยางปินกล่าวพร้อมรอยยิ้ม
“พี่หยางพูดถูก แค่ได้มาเจอที่นี่ก็เป็นวาสนาอันยิ่งใหญ่ที่สุดของพวกเราแล้ว ต้องรู้จักพอ” หลิวชิงชิงมองเรื่องนี้ในแง่ดี
“ก็ได้”
ไม่นาน หยางปินก็ก้าวขึ้นบันไดสวรรค์ตรงตำแหน่งซ้ายสุด
ทันใดนั้นเขารู้สึกถึงแรงกดดันที่มากกว่าตอนอยู่ด้านล่างเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้ส่งผลมากนัก
หยางปินขยับไปทางขวาหนึ่งก้าว แรงกดดันก็เพิ่มขึ้นอีกนิด
แม้จะเป็นบันไดขั้นเดียวกัน แต่ตำแหน่งที่เขาเลือกมีแรงกดดันน้อยกว่าจุดอื่นอย่างเห็นได้ชัด