หยางปินและพวกเดินทางเร่งฝีเท้ามาตลอดทาง ใช้เวลาสามวัน ในที่สุดก็ถึงตัวอำเภอที่ฐานที่มั่นของหลิวชิงชิงตั้งอยู่
ระยะทางกว่าสองพันกิโลเมตรในสามวัน เฉลี่ยวันละเจ็ดถึงแปดร้อยกิโลเมตร เรียกได้ว่านอกจากกินกับนอนแล้ว พวกเขาแทบใช้เวลาทั้งหมดไปกับการเดินทาง
ระหว่างทาง นอกจากหยางปินที่ออกมือเป็นครั้งคราว คนอื่นแทบไม่ได้ลงมือเลย
เมื่อมีหยางปินอยู่ด้วย พวกเขาแทบไม่มีทางถูกซอมบี้ล้อม หากพบซอมบี้ฝูงใหญ่ หยางปินก็มักจะอ้อมหลบตั้งแต่เนิ่น ๆ
ตลอดสี่วัน หยางปินสังหารซอมบี้ขั้นเก้าไปหลายสิบตัว และขั้นสิบอีกเจ็ดตัว ทั้งที่ไม่ได้ตั้งใจออกตามหา แค่บังเอิญเจอระหว่างทางเท่านั้น
เห็นได้ชัดว่าตอนนี้ซอมบี้ขั้นเก้าและขั้นสิบมีอยู่ไม่น้อยแล้ว
ฝูงซอมบี้ที่พบในตอนนี้แทบไม่มีตัวที่ต่ำกว่าขั้นหกให้เห็น ล้วนเป็นขั้นหกขึ้นไป หากปักกิ่งไม่ได้ช่วยฐานที่มั่นใหญ่ ๆ สังเคราะห์คริสตัลพลังจนกำลังรบระดับกลางและระดับสูงของแต่ละแห่งเพิ่มขึ้นอย่างมาก ฐานที่มั่นส่วนใหญ่คงรับมือฝูงซอมบี้ระดับนี้ไม่ไหว
ระหว่างทางพวกเขาผ่านเมืองมามากมาย ส่วนใหญ่ไม่เหลือร่องรอยมนุษย์อีกแล้ว กลายเป็นอาณาเขตของซอมบี้ มีเพียงไม่กี่เมืองเท่านั้นที่ยังเห็นฐานที่มั่นอยู่
ฐานที่มั่นของหลิวชิงชิงมีประชากรไม่ถึงแสนคน พวกเธอก็กวาดล้างซอมบี้ทั่วทั้งอำเภอจนหมด จึงทำให้ฐานที่มั่นเติบโตได้อย่างมั่นคง
แต่พวกเธอไม่ได้ออกกวาดล้างซอมบี้รอบ ๆ เหมือนนครดาวร่วง หากเลือกพัฒนาฐานที่มั่นอย่างสงบ
เพราะกลัวข่าวเรื่องแดนมิติว่างเปล่ารั่วไหล หลิวชิงชิงจึงไม่ได้บอกคนอื่นในฐานที่มั่น มีเพียงพวกเธอสี่คนเท่านั้นที่เคยเข้าไป