“อืม นี่ก็เป็นวิธีหนึ่ง” หยางปินพยักหน้าโดยไม่แสดงความเห็น
“เอาละ พวกคุณฝึกฝนกันที่นี่ไปก่อน พวกเราจะเดินสำรวจแถวนี้หน่อย”
“อ้อ ได้เลย เชิญตามสบาย”
ติงอู่ไม่ได้สงสัยอะไร คิดว่าหยางปินกับพวกอยากลองหาดูว่ายังมีสมบัติหลงเหลืออยู่หรือไม่
เขาไม่กังวลเรื่องนี้เลยสักนิด พวกเขาค้นพบฐานที่มั่นแห่งนี้มานานแล้ว ดินทุกตารางนิ้วข้างในก็ถูกพลิกหาจนทั่วหลายรอบ ไม่มีทางเหลือสมบัติอะไรอีก
เมื่อเห็นหยางปินกับพวกเดินห่างออกไป ลูกน้องที่อยู่ข้างติงอู่ก็กล้าเอ่ยปากในที่สุด
“พี่อู่ ต่อไปพวกเราต้องแบ่งปันแดนมิติว่างเปล่านี้กับพวกเขาเหรอครับ?”
“แล้วจะให้ทำยังไงล่ะ?”
“พวกนายก็รู้ว่าพวกเขาน่ากลัวแค่ไหน นี่เป็นผลลัพธ์ที่ดีที่สุดแล้ว”
“ก็ได้ครับ” ลูกน้องพยักหน้าอย่างจนใจ
อีกด้านหนึ่ง หยางปินเปิดเนตรหยั่งเห็นไปตลอดทาง ค้นหาพื้นที่ทุกตารางนิ้วอย่างละเอียด
คนอื่น ๆ ไม่พูดอะไร ได้แต่เดินตามหยางปินไปเงียบ ๆ
ผ่านไปนาน หยางปินก็มาถึงบริเวณระหว่างยอดเขาที่พังถล่มหลายลูก
“อาเซิน เริ่มขุด!”
“ได้เลย!”
จงหย่วนเซินพยักหน้า จากนั้นกดมือทั้งสองลงกับพื้น พริบตานั้นผืนดินโดยรอบก็แยกออกจากกันอย่างรวดเร็ว หลุมลึกหลายสิบเมตรปรากฏขึ้นตรงหน้าทุกคน
จงหย่วนเซินที่อยู่จุดสูงสุดของระดับอวี้เหิงขุดดินได้สบายกว่าเมื่อก่อนมาก
ความเคลื่อนไหวทางนี้ดึงดูดความสนใจของติงอู่กับพวกอย่างรวดเร็ว
“พวกเขาทำอะไรกัน?”