ทุกคนค่อย ๆ เดินเข้าไปใกล้แท่นบูชาอย่างระมัดระวัง เมื่อได้สัมผัสโครงกระดูกขนาดมหึมาที่สูงกว่าร้อยเมตรในระยะใกล้ แม้จะเหลือเพียงโครงกระดูก แต่ก็ยังแผ่แรงกดดันมหาศาลออกมา
ถ้าร่างกายขนาดนี้ยังมีชีวิตอยู่ จะน่าสะพรึงขนาดไหนกัน!
โครงกระดูกตั้งแต่หัวจรดหางถูกโซ่ล่ามไว้อย่างแน่นหนา เห็นได้ชัดว่าก่อนตาย สัตว์กลายพันธุ์ตัวนี้คงถูกทรมานมาไม่น้อย!
ทุกคนยื่นมือไปลูบโครงกระดูกอย่างระมัดระวัง ผิวสัมผัสเรียบลื่นราวกับกำลังลูบหยกก้อนหนึ่ง
“เจ้าสิ่งนี้ให้ความรู้สึกเหมือนงานศิลปะเลยนะ? ถ้าอยู่ก่อนวันสิ้นโลก พวกนักโบราณคดีคงคลั่งกันแน่!” จ้าวคุนทอดถอนใจ
“อืม กระดูกพวกนี้น่าจะแข็งมาก!” เฉินห่าวพยักหน้า จากนั้นหยิบมีดสั้นขึ้นมาเสริมคมกริบ แล้วฟันใส่กระดูกนิ้วเท้าของโครงกระดูก
แต่คมกริบที่เคยตัดได้ทุกสิ่ง กลับฟันลงบนกระดูกนิ้วเท้าโดยไม่ทิ้งแม้แต่รอย
เฉินห่าวลองซ้ำอีกหลายครั้ง กระดูกยังคงเรียบลื่น ไม่มีร่องรอยแม้แต่น้อย
ทุกคนมองภาพตรงหน้าด้วยความตกตะลึง
พวกเขารู้ดีว่าคมกริบของเฉินห่าวคมเพียงใด แต่ถึงจะคมขนาดนั้นก็ยังสร้างรอยขีดข่วนบนกระดูกไม่ได้ เรื่องนี้เกินจริงไปหน่อยแล้ว
“เจ้าสิ่งนี้แข็งผิดปกติชะมัด!” เฉินห่าวอุทานด้วยความตกตะลึง
“ฉันลองบ้าง!”
หยางปินหยิบง้าวฟางเทียนขึ้นมา แล้วฟาดใส่กระดูกขาส่วนหน้าอย่างแรง
“ตูม...”