ณ ส่วนลึกของแดนมิติว่างเปล่า มีหลุมลึกกว่าร้อยเมตรปรากฏอยู่
ใต้ก้นหลุม จงหย่วนเซินนั่งหมดแรงอยู่บนพื้น
แม้พลังพิเศษของเขาจะเปลี่ยนสภาพภูมิประเทศและสร้างหลุมลึกขึ้นมาได้อย่างรวดเร็ว แต่ยิ่งขุดลึกลงไปก็ยิ่งยาก ทั้งยังต้องใช้พลังจิตมากขึ้นเรื่อย ๆ
ช่วงแรกที่ขุดลงไปหลายสิบเมตรยังพอไหว แต่พอลึกเกินร้อยเมตร พลังที่ต้องใช้ก็เพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ จนเขาหมดแรงล้มพับไปทันที
“เฮ้อ...หัวหน้า ยังต้องขุดลึกอีกแค่ไหน?” จงหย่วนเซินถามอย่างหมดแรง
“เอ่อ...ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน ยังไม่เห็นอะไรเลย” หยางปินตอบอย่างกระอักกระอ่วน
“...”
“หัวหน้า ยังไม่เห็นอะไรเลยก็ให้พวกเราขุดแล้วเหรอ!? ถ้าข้างล่างไม่มีอะไรขึ้นมา จะไม่เสียแรงเปล่าหรือไง?” ทุกคนเบิกตากว้างจ้องเขา
“วางใจเถอะ ถึงฉันจะยังไม่เห็นของ แต่เห็นคลื่นพลังงานได้ ผ่านมาตั้งนานแล้วยังมีพลังงานแผ่ออกมา ของข้างล่างนี่ต้องเป็นของดีแน่นอน!” หยางปินปลอบ
พอได้ยินคำพูดของเขา ทุกคนก็เผยสีหน้าตื่นเต้นขึ้นมาอีกครั้ง
“เหนื่อยหน่อยนะ อาเซิน เหวินจิ้ง รีบช่วยฟื้นฟูให้อาเซินที พวกเราจะขุดต่อ!” เฉินห่าวพูดพลางยิ้ม
“...”
ด้วยการฟื้นฟูของหูเหวินจิ้ง จงหย่วนเซินก็กลับมามีกำลังวังชาอีกครั้งอย่างรวดเร็ว จากนั้นเขากดฝ่ามือทั้งสองลงบนพื้น หลุมลึกใต้เท้าก็ค่อย ๆ จมลึกลงไปต่อ
แต่ยิ่งขุดลึกลงไป แรงกดดันที่จงหย่วนเซินต้องแบกรับก็ยิ่งหนักขึ้น
ช่วงความลึก 100 เมตรแรก เขาพักไปครั้งหนึ่ง แต่ในช่วงจาก 100 ถึง 200 เมตร หูเหวินจิ้งต้องช่วยฟื้นฟูให้เขาถึงสองครั้ง