“แล้วพลังพิเศษประจำตัวล่ะ?”
“ฮี่ ๆ พลังพิเศษประจำตัวก็โหดขึ้นเหมือนกัน ได้ทักษะสุดเท่เพิ่มมาอีกอย่าง วิชามังกรเพลิง! ทั้งแข็งแกร่งทั้งเท่!”
เห็นได้ชัดว่าไอ้ดำพอใจกับทักษะสองอย่างของระดับอวี้เหิงมาก
“ไม่เลวเลย ทักษะทั้งสองอย่างของนายดำเก่งจริง ๆ!” หยางปินกล่าวอย่างเห็นด้วย
“ถุย ก็แค่รังแกพวกกระจอก ถ้าต้องสู้กันจริง ๆ นายดำสู้ใครในทีมเราไม่ได้สักคนหรอก” เฉินห่าวแซะ
เห็นได้ชัดว่าเขายังไม่หายหงุดหงิดที่ฝนพิษของนายดำทำให้เขาร่วงลงมาจากที่สูงจนขายหน้า
“ใครบอก ฉันสู้ไหว...” นายดำกวาดตามองรอบหนึ่ง แต่กลับพบว่าเหมือนจะสู้ใครไม่ไหวจริง ๆ สุดท้ายสายตาจึงไปหยุดอยู่ที่หูเหวินจิ้ง
“อย่างน้อยฉันก็สู้พี่จิ้งจิ้งไหว”
“แน่ใจนะ!?” เฉินห่าวหรี่ตามองนายดำ
“เอ่อ...”
“ก็ได้ สู้ใครไม่ไหวสักคน แต่ฉันสู้พวกญี่ปุ่นได้นี่นา พวกนายมีใครกล้าพูดไหมว่าฆ่าพวกญี่ปุ่นได้เร็วกว่าฉัน!”
“อืม เรื่องนี้ฉันยอมรับว่าสู้ไม่ได้” เฉินห่าวพยักหน้า
“ฮี่ ๆ นั่นไงล่ะ พวกเราไม่ได้เก่งแต่กับคนกันเองเสียหน่อย จะสู้กับพวกนายไปทำไม” นายดำพูดอย่างได้ใจ
“พอแล้ว เลิกเล่นได้ อาเซิน แล้วของนายล่ะ” หยางปินหันไปมองจงหย่วนเซิน
“ทุกคนก็คงเห็นพลังพิเศษระดับอวี้เหิงของฉันแล้ว เป็นม่านพลังธาตุแสง ป้องกันได้แข็งแกร่งมาก”
“แต่ทักษะนี้มีข้อเสียใหญ่อยู่ พอใช้แล้วแทบทำอย่างอื่นไม่ได้เลย ต้องประคองม่านพลังไว้ตลอด พอผ่อนแรงนิดเดียวก็หายไป” จงหย่วนเซินกล่าวอย่างจนใจ