“แต่... ฉันรับปากหัวหน้าทีมไว้แล้วว่าจะกลับไป ฉันจะผิดคำพูดไม่ได้!” หูเหวินจิ้งลังเลใจ
“เรื่องหัวหน้าทีมของเธอ เดี๋ยวฉันไปคุยเอง ต่อจากนี้ก็อยู่หน่วยดาวร่วงอย่างว่าง่ายเถอะ” หูเหวินเลี่ยงพูดอย่างเด็ดขาด
ท่าทีของเขาแตกต่างจากปกติอย่างสิ้นเชิง เมื่ออยู่ต่อหน้าหูเหวินจิ้ง หูเหวินเลี่ยงกลับดูแข็งกร้าวกว่าเดิมมาก จนหยางปินกับคนอื่น ๆ พากันประหลาดใจ
“เลี่ยงจื่อ มานี่หน่อย” จู่ ๆ หยางปินก็เอ่ยขึ้น ก่อนเดินไปทางลานหลังบ้าน
“ได้”
หูเหวินเลี่ยงรีบเดินตามไป ส่วนคนอื่น ๆ ก็อยู่ที่เดิมอย่างรู้หน้าที่
เมื่อมาถึงลานหลังบ้าน หยางปินก็ลดเสียงพูด “พี่สาวนายคงเล่าเรื่องพ่อแม่ให้ฟังแล้วสินะ”
“อืม!” หูเหวินเลี่ยงพยักหน้า สีหน้าเจ็บปวด
“นายไม่รู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติบ้างเหรอ?”
“ผิดปกติ?” หูเหวินเลี่ยงถามอย่างสงสัย “พี่ปินพบอะไรเหรอ?”
“อืม ฉันรู้สึกว่าการตายของพ่อแม่นายไม่ได้เรียบง่ายอย่างที่เห็น”
“ในวันสิ้นโลก ทุกอย่างล้วนขึ้นอยู่กับผลประโยชน์ ตอนนั้นพี่สาวนายกับคนอื่น ๆ ไม่มีทั้งเสบียงและความแค้นกับใคร ไม่มีเหตุผลที่จู่ ๆ จะมีกลุ่มคนโผล่มาฆ่าคนแก่สองคน”
“ต่อให้หวังเรื่องผู้หญิง ก็ไม่น่าจะลงมือฉุดคร่ากันกลางถนน แถมยังเป็นระหว่างทางมาฐานที่มั่นอีก”
เมื่อได้ฟังหยางปิน หูเหวินเลี่ยงก็จมอยู่ในความคิด เรื่องนี้ไม่สมเหตุสมผลจริง ๆ
“อีกอย่าง ฉันถามพี่สาวนายแล้ว ระหว่างทางมาที่นี่ เธอเคยเปิดเผยพลังพิเศษ”