ภายใต้การโจมตีด้วยเปลวเพลิงอันรุนแรงจากฝูงนกเพลิง ฐานที่มั่นตงจิ่งอันกว้างใหญ่ยังยืนหยัดได้ไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงก็ถูกทำลายจนสิ้นซาก
คุโรดะ ทาโร่และเหล่าผู้นำระดับสูงของประเทศญี่ปุ่นต่างเบิกตาแดงก่ำ มองดูเหตุการณ์ทั้งหมด
ฐานที่มั่นต่าง ๆ ในหัวเซี่ยก็สั่นสะท้านไปทั้งตัว ขณะเฝ้ามองเหตุการณ์เดียวกัน
ฐานที่มั่นตงจิ่งเป็นหัวใจสำคัญของประเทศญี่ปุ่น การล่มสลายของที่นี่จึงนับเป็นการโจมตีที่ทำลายล้างประเทศญี่ปุ่นอย่างร้ายแรง
ไม่ใช่แค่ทางร่างกาย แต่ยังรวมถึงจิตใจด้วย
หยางปินไม่ปรานีแม้แต่น้อย หลังทำลายฐานที่มั่นตงจิ่งจนราบคาบ เขาก็จัดการส่งคุโรดะ ทาโร่และเหล่าผู้นำระดับสูงของประเทศญี่ปุ่นตามลงไปทันที
ในเมื่อประชาชนญี่ปุ่นมากมายขนาดนั้นลงไปกันหมดแล้ว พวกเขาซึ่งเป็นผู้นำประเทศจะไม่ตามลงไปก็คงกระไรอยู่
คุโรดะ ทาโร่ดูเหมือนจะไม่ค่อยเต็มใจนัก แต่หยางปินไม่สนว่าอีกฝ่ายจะเต็มใจหรือไม่
หยางปินไม่เคยลังเลที่จะฆ่า ยิ่งเป็นพวกญี่ปุ่นด้วยแล้วก็ยิ่งไม่ต้องพูดถึง
หลังจัดการเรื่องเหล่านี้เสร็จ หยางปินก็หันไปมองเหล่าหญิงสาวหน้าตาสะสวยกลุ่มใหญ่กับผู้มีพลังพิเศษอีกเจ็ดคนที่เขาจงใจเก็บไว้
ตอนนี้คนกลุ่มนั้นหน้าซีดเผือดด้วยความหวาดกลัว ยืนนิ่งอยู่กับที่ ไม่กล้าขยับแม้แต่น้อย
“หัวหน้า ผมเข้าใจว่าทำไมถึงเก็บผู้มีพลังพิเศษพวกนี้ไว้ แต่เก็บผู้หญิงกลุ่มนี้ไว้ทำไมครับ?” หลินอี้เฟยมองหยางปิน
“ฮิ ๆ ผู้หญิงสวยขนาดนี้ หัวหน้าเก็บไว้ก็คงคิดจะ...” ไอ้ดำพูดไปได้ครึ่งประโยค จู่ ๆ ก็รู้สึกว่าอากาศเย็นลง รีบหุบปากทันที
“หลังวันสิ้นโลก อัตราส่วนชายหญิงในหัวเซี่ยเสียสมดุลอย่างหนัก ต้องพาพวกเธอกลับไปช่วยปรับสมดุลหน่อย” หยางปินกล่าวอย่างกระอักกระอ่วน