เดินกันมาสิบกว่านาที ในที่สุดทุกคนก็มาถึงหน้าอาคารแห่งหนึ่งใจกลางฐานที่มั่น
ตอนนี้ฟาง ซือเจี๋ยรออยู่ตรงทางเข้าแล้ว
“หัวหน้าทีม ยินดีต้อนรับกลับครับ!” ฟาง ซือเจี๋ยเอ่ยอย่างตื่นเต้น
“อืม ไป เข้าไปข้างในก่อน”
“ครับ!”
ทุกคนเดินตรงเข้าไปในห้องประชุม
“ซือเจี๋ย นายรู้ได้ยังไงว่าวันนี้พวกเราจะกลับมา?”
หยางปินมองฟาง ซือเจี๋ยอย่างสงสัยอยู่ในห้องประชุม
“ไม่รู้ครับ แต่คนของเราเห็นนกยักษ์สีแดงพวกนั้น ก็รู้ทันทีว่าพวกคุณกลับมาแล้ว”
“พวกนายรู้ได้ยังไงว่านกยักษ์สีแดงพวกนั้นเป็นของเรา?”
“หัวหน้าทีม พวกคุณประกาศเรื่องนี้ต่อสาธารณะในประเทศญี่ปุ่นไปแล้วไม่ใช่เหรอครับ?”
“ประกาศตอนไหน?” หยางปินทำหน้างุนงง
“พวกคุณเปิดกล้องถ่ายทอดสดไปทั่วหัวเซี่ย ยังไม่เรียกว่าประกาศอีกเหรอครับ!?”
“ถ่ายทอดสดไปทั่วหัวเซี่ย!?” หยางปินกับคนอื่น ๆ เบิกตากว้าง
จากนั้นหยางปินก็พลันนึกอะไรขึ้นได้ เขาหันไปมองกล้องที่หนีบอยู่บนเสื้อของหูเหวินเลี่ยง สีหน้าพลันเคร่งเครียด
“ดีนักนะ เยวี่ยคุน กล้าหลอกฉัน แถมยังบอกว่าแค่ถ่ายวิดีโอ ที่แท้ก็ถ่ายทอดสดนี่เอง!?”
ฟาง ซือเจี๋ยเข้าใจเรื่องราวได้อย่างรวดเร็ว ที่แท้หัวหน้าทีมกับพวกไม่รู้เลยว่ากำลังถ่ายทอดสดอยู่ มิน่าถึงได้...
“แค่ก...” ฟาง ซือเจี๋ยกระแอมเบา ๆ ก่อนพูดเสียงค่อย “หัวหน้าทีม จริง ๆ แล้วก็ไม่ได้แย่อะไรนะครับ ยังไงถ่ายวิดีโอไว้ สุดท้ายก็ต้องให้คนอื่นดูอยู่ดี”
“ถ่ายวิดีโอยังตัดต่อบางส่วนได้ แต่นี่ถ่ายทอดสดไปทั่วหัวเซี่ย ไม่มีโอกาสตัดต่อเลย!”