ฐานที่มั่นตงจิ่ง ศูนย์บัญชาการสูงสุดของประเทศญี่ปุ่น..
“คุณคุโรดะ พวกเขาตกลงหรือยังครับ!” มิยาโมโตะ อู่เซวี่ยถามอย่างร้อนใจ
“ไม่รู้เหมือนกัน เขาบอกว่าจะไปปรึกษาผู้นำหัวเซี่ย ถ้ามองจากจุดยืนของผู้นำหัวเซี่ย ก็น่าจะตกลงนะ” คุโรดะ ทาโร่ตอบอย่างไม่แน่ใจ
“แล้วทำไมผ่านไปตั้งนานยังไม่โทรกลับมาล่ะครับ?”
“ฉันจะไปรู้ได้ยังไง หรือว่า...ฉันโทรไปอีกครั้งดี?”
“อย่าเลย แบบนั้นจะดูเหมือนพวกเราร้อนรนเกินไป รอให้พวกเขาโทรมาก่อนเถอะ”
“ก็ได้”
ทุกคนเฝ้ารออย่างกระวนกระวาย ทว่าคนที่โทรมาไม่ใช่หยางปิน แต่เป็นลูกน้องที่อยู่ด้านล่าง
“แย่แล้วครับ ท่านนายกรัฐมนตรี! ฝูงนกประหลาดสีแดงพวกนั้นกำลังบินมาทางนี้!”
“อะไรนะ!?” คุโรดะ ทาโร่อุทานเสียงหลงทันที
“เกิดอะไรขึ้น?” คนอื่น ๆ ถามอย่างตื่นตระหนก
“พวกเขามาแล้ว กำลังมาที่ตงจิ่ง!”
“พวกเขา?”
“หมายถึงพวกนั้นเหรอ!?”
ทุกคนต่างแตกตื่นขึ้นมาทันที
“ทำยังไงดี? ทำยังไงดี? หรือเราจะหนีกัน!”
“หนีเหรอ? จะหนีไปไหนได้? คิดว่าจะหนีฝูงนกประหลาดสีแดงนับหมื่นตัวพ้นหรือไง?”
“แล้วจะทำยังไง? จะนั่งรอความตายอยู่ตรงนี้หรือ?”
“ก็ไม่แน่ว่าจะต้องรอความตาย พวกเขารีบร้อนมาขนาดนี้ บางทีหัวเซี่ยอาจตกลงรับพวกเราเข้าไปอยู่ใต้อำนาจแล้วก็ได้ พวกเขาอาจมารวบรวมกำลังของเราก็เป็นได้” ทาคาฮาชิ อิจิโกะเอ่ยขึ้น
“เอ๊ะ ฟังดูมีเหตุผลอยู่นะ” คนอื่น ๆ พลันตาเป็นประกาย
เพิ่งวางสายไปเมื่อครู่ พวกเขาก็มาถึงตงจิ่งอย่างรวดเร็ว มีโอกาสสูงว่าจะมารวบรวมกำลังพวกเขาจริง ๆ
“ถ้าอย่างนั้นพวกเรา...”
“ไป ออกไปต้อนรับนอกเมือง จำไว้ ต้องแสดงความจริงใจให้เห็น!”