ภายใต้สายตาตึงเครียดของทุกคน สิ่งมีชีวิตจากแดนมิติว่างเปล่ากลุ่มนี้เดินเตร็ดเตร่อยู่ในเมืองกว่านครึ่งวัน สังหารซอมบี้ไปหลายแสนตัว ก่อนจะจับราชาซอมบี้ระดับสูงมาได้ตัวหนึ่ง
ไม่รู้ว่าพวกมันสื่อสารกับราชาซอมบี้ตัวนั้นอย่างไร แต่เจ้าซอมบี้กลับพาพวกมันมุ่งหน้าไปทางนครดาวร่วง
เมื่อเห็นภาพนี้ สีหน้าของหยางปินกับคนอื่น ๆ ก็มืดครึ้มลง คิดไม่ถึงว่าจะมีวิธีแบบนี้ด้วย
“แม่งเอ๊ย ซอมบี้ตัวนี้มันเลวฉิบหาย อย่าให้ฉันเจอนะ ไม่งั้นจะอัดหัวมันให้ระเบิดเลย” ไอ้ดำสบถอย่างเดือดดาล
“ถึงยังไงสิ่งที่ควรมาก็ต้องมา ต่อให้ไม่มีซอมบี้ตัวนี้ พวกมันก็ต้องหาทางอื่นจนเจอที่นี่อยู่ดี” หยางปินถอนหายใจ
“แล้วตอนนี้จะเอายังไงดีหัวหน้า ดูจากความเร็วของพวกมัน อีกไม่ถึงครึ่งชั่วโมงก็น่าจะถึงนครดาวร่วงแล้ว” ทุกคนเริ่มกระวนกระวาย
หลังจากสังเกตการณ์มาครึ่งวัน พวกเขาประเมินว่าพลังของอีกฝ่ายสูงกว่าพวกตนอย่างน้อยสี่ถึงห้าขั้น ทำให้หวาดระแวงสิ่งมีชีวิตจากแดนมิติว่างเปล่ากลุ่มนี้อย่างมาก
“แล้วจะทำอะไรได้ล่ะ สถานการณ์แบบนี้ก็ต้องปล่อยอาต๋ายออกมา พวกเราดูยังไงก็สู้ไม่ไหว ถึงเวลางัดไพ่ตายออกมาใช้แล้ว” หยางปินตอบทันที
“จริงด้วย พวกเรามีอาต๋าอยู่ ยังจะกลัวอะไรอีก พวกมันจะเก่งกว่าอาต๋าได้สักแค่ไหนกัน”
พอได้ยินชื่ออาต๋า ทุกคนก็คลายกังวลลง พวกเขายังเชื่อมั่นในตัวอาต๋ามาก
“ไปกันเถอะ เราจะไปสกัดพวกมันกลางทาง ปล่อยให้มาถึงนครดาวร่วงก่อนแล้วค่อยสู้ไม่ได้ ไม่อย่างนั้นเมืองอาจถูกทำลายไปด้วย”