“แข็งแกร่งขนาดนี้เลยเหรอ!?”
ได้ยินหยางปินพูด ทุกคนในหน่วยดาวร่วงต่างใจสะดุ้ง
แม้พวกเขาจะประเมินอีกฝ่ายไว้สูงมากแล้ว แต่พลังของอีกฝ่ายก็ยังเหนือความคาดหมายไปมาก
ขั้น 28 นี่มันเป็นการบดขยี้กันคนละระดับชัด ๆ
“หัวหน้า อาต๋ายไหวจริงเหรอ?” แม้แต่ไอ้ดำยังเริ่มไม่มั่นใจ
“ไหว!” หยางปินตอบหนักแน่น
ในฐานะเจ้านาย เขาพอสัมผัสได้เลือนรางถึงพลังของอาต๋าย อย่างไรก็ไม่มีทางต่ำกว่าขั้นเทียนจีแน่นอน!
“พวกนายถอยไปหน่อย เดี๋ยวพอสู้กันขึ้นมา ต่อให้วิ่งก็หนีไม่พ้น”
“ได้!”
ทุกคนไม่ลังเล รีบถอยทันที
สถานการณ์แบบนี้ ต่อให้อยู่ที่นี่ก็ช่วยอะไรไม่ได้เลย หากเปิดฉากสู้กันจริง นอกจากหัวหน้าแล้ว คนอื่นไม่มีทางหนีรอด
หยางปินบอกเสี่ยวหงที่อยู่ใต้ร่างให้ตามพวกเขาไปด้วย ส่วนตัวเองกระโดดลงจากหลังเสี่ยวหง
ไม่นาน สิ่งมีชีวิตจากแดนมิติว่างเปล่ากลุ่มนี้ก็มาถึงที่นี่ ตอนนี้เหลือเพียงหยางปินคนเดียวที่ยืนรอพวกมันอยู่
สิ่งมีชีวิตจากแดนมิติว่างเปล่ากลุ่มนั้นไม่ได้ใส่ใจ และไม่ได้ลงมือกับหยางปิน เพียงมองเขาด้วยสายตาพินิจพิเคราะห์
“ขั้นสิบเก้า ก็พอใช้ได้ แข็งแกร่งกว่าพวกมดปลวกที่เจอวันนี้นิดหน่อย” ชายคนหนึ่งซึ่งเป็นหัวหน้ากลุ่มเอ่ยเสียงเรียบ “นายเป็นมนุษย์ น่าจะฟังที่ฉันพูดรู้เรื่องสินะ”
หยางปินทำหน้าแปลกประหลาด
เขาฟังอีกฝ่ายรู้เรื่องจริง ๆ เพราะอีกฝ่ายพูดภาษาหัวเซี่ย เขาย่อมเข้าใจอยู่แล้ว
แต่...ทำไมล่ะ? ทำไมพวกมันถึงพูดภาษาหัวเซี่ย?
ก่อนหน้านี้ ตอนพวกหน้าตาอัปลักษณ์ไม่กี่คนนั้นพูดภาษาหัวเซี่ยกับเขา เขาก็รู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง แต่ตอนนั้นพวกมันเข้ามาในโลกสีครามได้สักพักแล้ว เขาจึงคิดว่าอีกฝ่ายคงเรียนภาษาหัวเซี่ยมา