การต่อสู้ดำเนินไปได้ไม่นาน เหล่ายอดฝีมือเผ่าปีกกลับดูเหมือนได้รับคำสั่งบางอย่าง จู่ ๆ ก็แตกฮือหนีกระจัดกระจาย
แม้แต่พวกที่ไล่ตามหยางปินไม่เลิกก็ยังตัดใจล้มเลิกอย่างเด็ดขาด ก่อนรีบหนีไปไกล
หยางปินเกาหัว แต่ไม่นานก็เข้าใจขึ้นมา คงเป็นเพราะฝั่งนกเผิงยักษ์ชนะการต่อสู้ เหล่ายอดฝีมือเผ่าปีกจึงได้รับข่าวและพากันหนี
อาต๋ายกับอวี้ซวงไล่ตามไปสังหารยอดฝีมือเผ่าปีกอีกหลายสิบคน แต่พอหันมองอีกที พวกที่เหลือก็ไม่รู้บินหนีไปทางไหนแล้ว ทั้งคู่จึงจำต้องหยุดไล่ตาม
เผ่าปีกเคลื่อนที่รวดเร็ว พวกมันหนีกระจัดกระจายกันไปมากมาย จะคิดจับไว้ทั้งหมดนั้นเป็นไปไม่ได้ ฆ่าได้เท่าไรก็เอาเท่านั้น
หยางปินกลับมาที่สนามรบ มองซากศพเผ่าปีกบนพื้น แววตาก็ฉายความตื่นเต้น
“เก็บให้หมด! พวกนี้เป็นอาหารชั้นเลิศของสัตว์กลายพันธุ์ทั้งนั้น”
จากนั้นหยางปินก็เก็บซากศพทั้งหมดที่ล้มอยู่บนพื้นเข้าแหวนมิติ
อาต๋ายกับพวกเขาฆ่าได้ไม่มากนัก รวมแล้วก็แค่ร้อยกว่าตัว
ช่วยไม่ได้ อาต๋ายต่อยทีเดียวตายหนึ่งตัว แต่การที่อีกฝ่ายอยู่บนฟ้าก็จำกัดฝีมือของมันไว้ ส่วนอวี้ซวงฆ่าได้มากกว่าเสียอีก
หลังเก็บซากศพเสร็จ หยางปินก็เก็บศพคืนชีพสองตัวเข้าไปด้วย จากนั้นจึงไปหาหูเหวินเลี่ยงกับหมาป่าคราม แล้วบินมุ่งหน้าไปทางที่นกเผิงยักษ์กับพวกอยู่
ทว่าเมื่อหยางปินบินไปถึงสนามรบฝั่งนั้น บนพื้นมีเพียงซากศพเกลื่อนกลาด ไม่เห็นยอดฝีมือเผ่าปีกหรือนกเผิงยักษ์เลย
“ดูท่าคงสู้ไม่ไหวเลยหนีไป นกเผิงยักษ์คงไล่ตามไปแล้ว” หยางปินส่ายหน้า ก่อนเก็บซากศพที่ยังค่อนข้างสมบูรณ์บนพื้นเข้าแหวนมิติด้วย