เมื่อวางแผนเรียบร้อยแล้ว ก็ลงมือได้เลย
หลังจากหยางปินกินคริสตัลระดับ 22 ไปหลายสิบก้อน ในที่สุดพลังจิตก็ฟื้นฟูจนเต็ม
หยางปินพยักหน้าให้หูเหวินเลี่ยงกับอีกคน จากนั้นก็เคลื่อนย้ายพริบตาขึ้นไปกลางอากาศ เหยียบกระบี่ยาวแล้วพุ่งตรงไปยังสนามรบ
“เฮ้! พวกมนุษย์นก จำฉันได้ไหม!?” หยางปินยิ้มทักทายอีกฝ่าย
การปรากฏตัวกะทันหันของหยางปินทำให้ยอดฝีมือเผ่าปีกกลุ่มหนึ่งสะดุ้งตกใจ
“แกกล้าโผล่มาที่นี่เชียวหรือ รนหาที่ตาย!” คมพายุลูกใหญ่หลายสายฟันตรงเข้าใส่หยางปิน
“บ้าเอ๊ย จะไม่คุยกันสักหน่อยก่อนค่อยสู้หรือไง!?” หยางปินบ่นอย่างจนใจ พวกบ้านี่ไม่เกรงใจกันเลยจริง ๆ
เขาเคลื่อนย้ายพริบตาหลบ ก่อนเอ่ยเสียงเย็นว่า “ในเมื่อพวกคุณไม่เกรงใจ งั้นฉันก็ไม่เกรงใจเหมือนกัน”
พูดจบก็เปิดใช้ตรึงกาลอวกาศทันที ร่างของเขาปรากฏกลางกลุ่มคนในพริบตา ง้าวฟางเทียนที่เปล่งประกายสีดำกวาดฟันออกไป ตัดหัวเหล่ายอดฝีมือเผ่าปีกเจ็ดแปดคน ก่อนจะเคลื่อนย้ายพริบตาหนีออกมาทันที
ไม่ใช่ว่าหยางปินไม่อยากใช้ตรึงกาลอวกาศช่วยอาต๋าย แต่บนตัวอาต๋ายมีพันธนาการสายลมหลายร้อยสายพันอยู่ ต่อให้ตรึงกาลอวกาศไว้ พันธนาการสายลมเหล่านั้นก็ยังรัดตัวมันอยู่ดี
แม้แต่อาต๋ายยังดิ้นไม่หลุด ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเขา หยางปินจึงทำได้แค่ฆ่าคนให้มากขึ้นก่อน
เมื่อทุกอย่างกลับคืนสู่ปกติ ยอดฝีมือเผ่าปีกกลุ่มหนึ่งมองดูยอดฝีมือเผ่าปีกเจ็ดแปดคนที่ถูกตัดหัวและร่วงลงไปเบื้องล่าง สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที
“อวี้เฟิง พาคนส่วนหนึ่งไปฆ่ามนุษย์คนนั้นก่อน ทางนี้พวกเรายังรับมือไหว!” ยอดฝีมือเผ่าปีกวัยชราผู้หนึ่งเอ่ยด้วยสีหน้าเขียวคล้ำ
“ได้”
ไม่นาน ยอดฝีมือเผ่าปีกกลุ่มหนึ่งก็ถอนตัวจากสนามรบ พุ่งเข้าใส่หยางปินโดยตรง แม้คนยังมาไม่ถึง พายุอันน่าสะพรึงกลัวหลากหลายสายก็พัดกระหน่ำรอบตัวเขาแล้ว