ตอนหยางปินออกมาจากมิติพลิกสถานการณ์ นกยักษ์ขั้นเทียนเสวียนหลายตัวก็หนีไปแล้ว ผู้แข็งแกร่งจากแต่ละเผ่ากำลังไล่สังหารสัตว์ประหลาด
“ทำไมถึงหนีไปแล้วล่ะ?” หยางปินงุนงงเล็กน้อย
ตามที่เขาคิดไว้ พวกนกยักษ์ขั้นเทียนเสวียนน่าจะเดือดดาลที่เสียพวกพ้องไปสามตัว แล้วกวาดล้างสังหารอย่างบ้าคลั่ง
แบบนั้นเขาก็จะฉวยโอกาสตอนชุลมุนสังหารเพิ่มได้อีกหลายตัว ต่อให้ฆ่าหมดไม่ได้ อย่างน้อยก็น่าจะฆ่าได้เกินครึ่ง
แต่ไม่คิดเลยว่าพวกนกยักษ์จะขี้ขลาดขนาดนี้ ถึงกับหนีไปดื้อ ๆ
“น่าเสียดาย” หยางปินถอนหายใจ
นี่คือคริสตัลพลังขั้นเทียนเสวียนทีละก้อนเชียวนะ สุดท้ายได้มาแค่สามก้อนก็หมดแล้ว น่าเสียดายจริง ๆ
“พี่ใหญ่...” ตอนนั้นเอง เฉินห่าวกับคนอื่น ๆ ก็มาถึงข้างกายหยางปิน
“เราจะตามพวกเขาไปไล่ฆ่าสัตว์ประหลาดด้วยไหม?”
“ฆ่าบ้าอะไร รีบออกไปก่อนดีกว่า เดี๋ยวพวกยอดฝีมือจากเขตอื่นมาถึง เราอยากไปก็ไปไม่ได้แล้ว”
“ได้”
ระหว่างที่ผู้แข็งแกร่งจากเผ่าต่าง ๆ ไล่ล่าสังหารสัตว์ประหลาดอย่างบ้าคลั่ง พวกเขาก็แอบย่องออกจากกลุ่ม หลบเข้าไปในป่าทึบ แล้วหายไปจากสายตาของคนต่างเผ่าเหล่านั้น
มาอย่างเงียบ ๆ ไปอย่างเงียบ ๆ ไม่ได้เอาอะไรไป...
ไม่สิ เอาคริสตัลพลังขั้นเทียนเสวียนไปสามก้อน แถมยังพลิกสถานการณ์ทั้งสนามรบอีกด้วย
คนต่างเผ่าคนหนึ่งมองป่าทึบแห่งนั้นอย่างสงสัย แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจ
ถ้าเป็นตอนกำลังสู้ คนที่หนีทัพแบบนี้คงโดนตำหนิยกใหญ่
แต่ตอนนี้สัตว์ประหลาดเอาแต่หนี สถานการณ์แทบจะเป็นฝ่ายเดียว พวกเขากำลังอยู่ในช่วงสำคัญของการเก็บเกี่ยวคริสตัล ใครจะสนว่าแกหนีหรือไม่? คนแบ่งน้อยลงต่างหากที่ดี