หยางปินยกมือเรียก คริสตัลพลังเม็ดหนึ่งก็ลอยมาอยู่ในมือ จากนั้นเขามองร่างของนกยักษ์ ก่อนจะรวบปีกของมันเข้าหากัน พอเห็นว่าขนาดพอเหมาะแล้ว เขาก็โบกมือเก็บมันเข้าแหวนมิติ
แม้นกยักษ์ตัวนี้จะกางปีกจนบดบังฟ้า แต่พอหุบปีกแล้วกลับตัวเล็กกว่าสัตว์เกราะดินตัวนั้นมาก ยังพอฝืนยัดเข้าแหวนมิติได้
จากนั้นหยางปินก็ถอนมิติพลิกสถานการณ์ ร่างของเขาปรากฏขึ้น ณ จุดเดิมทันที
เพิ่งออกมา เขาก็สัมผัสได้ถึงความโกลาหลรอบด้าน
พอมองดูก็รู้ว่าการต่อสู้แถวนี้ดุเดือดกว่าที่อื่นเสียอีก
ไม่ต้องคิดก็รู้ว่าเป็นฝีมือเฉินห่าวกับพวกแน่
“หัวหน้า เสร็จเร็วขนาดนี้เลยเหรอ?” ไอ้ดำโผล่เข้ามา
“แกนั่นแหละที่เร็ว!” หยางปินกลอกตา
“แค่ขั้นเทียนเสวียนคนเดียว จะเสียเวลาแค่ไหนกัน”
“พวกนั้นไม่ทันสังเกตใช่ไหม?”
“ไม่หรอก ตอนนี้ที่นี่วุ่นวายจะตาย ใครจะมีเวลามาสนใจทางนี้”
“งั้นก็ดี” หยางปินพยักหน้า ก่อนจะหันไปมองนกยักษ์ขั้นเทียนเสวียนตัวอื่น ๆ
ตั้งแต่เข้าไปจนจัดการเสร็จแล้วออกมา เขาใช้เวลาไม่ถึงนาที ตอนนี้นกยักษ์ตัวอื่นกำลังฆ่าฟันกันอย่างเมามัน จึงไม่มีใครสังเกตเห็นทางนี้
หยางปินสังเกตการณ์อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเลือกเป้าหมายอีกตัว จากนั้นก็พาคนของเขามุ่งหน้าไปอย่างรวดเร็ว
นกยักษ์ตัวนี้กำลังคลั่งฆ่า อยู่ห่างจากตัวอื่นพอสมควร มันไล่ตะปบเหล่ายอดฝีมืออย่างบ้าคลั่งโดยไม่บินขึ้นไปบนฟ้าเลย
หยางปินเข้าไปถึงก็ลากมันเข้าสู่มิติพลิกสถานการณ์ทันที
ยอดฝีมือจากเผ่าต่าง ๆ ที่ถูกฆ่าจนยับเยินต่างพากันงุนงง เมื่อนกยักษ์ที่อยู่ตรงหน้าหายวับไปอย่างกะทันหัน