“พวกคุณคิดว่าเป็นไปได้ไหมที่แดนกลางแอบส่งผู้แข็งแกร่งขั้นเทียนซูมาที่นี่?” ผู้อาวุโสสองถามเสียงเบา
“ก็เป็นไปได้...”
“แต่ทำไมพวกเขาถึงต้องฆ่านกดุร้ายไม่กี่ตัวด้วยล่ะ แบบนี้ไม่เท่ากับทำให้การต่อสู้บานปลายหรือ?”
“ใครจะไปรู้ เผ่าพันธุ์ชั้นยอดก็ใช่ว่าจะเป็นปึกแผ่นเสมอไป บางทีอาจมีใครอยากก่อเรื่องก็ได้” ผู้อาวุโสสามเอ่ยขึ้น
“ผู้อาวุโสสาม ต่อไปอย่าพูดเรื่องแบบนี้ส่งเดช” สุ่ยฮุ่ยอี๋กล่าวอย่างเคร่งขรึม
“ครับ” ผู้อาวุโสสามรีบหุบปาก เขาเองก็รู้ตัวแล้วว่าคำพูดเช่นนี้พูดส่งเดชไม่ได้จริง ๆ
ทันใดนั้น รอยแยกมิติก็ปรากฏขึ้นกลางโถงใหญ่ ตามด้วยกลุ่มคนที่ก้าวออกมา ท่ามกลางสายตาตื่นตะลึงของพวกเธอ
“หัวหน้าเผ่าสุ่ย ไม่ได้เจอกันนานเลยนะครับ” หยางปินมองสุ่ยฮุ่ยอี๋ด้วยรอยยิ้ม
“!!!”
“พวกคุณเข้ามาถึงเขตใจกลางเผ่าของฉันได้โดยไร้สุ้มเสียงเลยหรือ!?” สุ่ยฮุ่ยอี๋เบิกตากว้าง แววตาเต็มไปด้วยความตกตะลึง
“ไร้สุ้มเสียงที่ไหนครับ ผมทักทายคุณแล้วไม่ใช่เหรอ?” หยางปินยิ้ม
“......”
เวลานี้ สายตาที่สุ่ยฮุ่ยอี๋มองหยางปินกับพวกเต็มไปด้วยความหวาดระแวง
อีกฝ่ายสามารถเข้ามาถึงโถงใจกลางของพวกเธอได้โดยตรง แค่คิดก็ชวนให้ขนลุกแล้ว
ถ้าเป็นศัตรูขึ้นมาจะทำยังไง!
ยังดีที่พวกเธอไม่ได้ล่วงเกินอีกฝ่าย
จู่ ๆ สุ่ยฮุ่ยอี๋ก็เหมือนนึกอะไรขึ้นได้ เธอเบิกตากว้างแล้วถามว่า “คุณอยู่ขั้นเทียนเสวียนแล้ว!?”
“ครับ ต้องขอบคุณข้อมูลที่หัวหน้าเผ่าสุ่ยให้มาด้วย” หยางปินยิ้มบาง ๆ