เมื่อได้ยินคำพูดของเฉินห่าว พี่ลี่ก็รู้สึกเหมือนฟ้าถล่มลงมาตรงหน้า
เดิมทีเขาคิดว่าเป็นแค่เรื่องกระทบกระทั่งเล็กน้อย จ่ายเสบียงชดเชยไปสักหน่อยก็น่าจะจัดการได้
แต่ตอนนี้ถึงได้รู้ว่า ความแค้นนี้ลึกล้ำยิ่งกว่าการฆ่าพ่อเสียอีก
“พี่ลี่ ผมรู้จักคนคนนี้ครับ เหมือนตอนที่พี่ไห่เห็นผู้หญิงคนหนึ่งแล้วบังคับพาตัวกลับไป เขาพูดอะไรบางอย่างใส่ พี่ไห่เลยสั่งให้คนไปดูแลเขาให้ดี” ลูกน้องคนหนึ่งกระซิบขึ้นข้าง ๆ
“.......”
พี่ลี่หันขวับไปมองพี่ไห่ แววตานั้นราวกับจะกินคนเข้าไปทั้งตัว
“ไอ้เวรเอ๊ย แกนี่มันหาเรื่องตายจริง ๆ สินะ แม่งเอ๊ย ฉันจะฆ่าแก!”
พี่ลี่คว้ามีดฟันแล้วพุ่งเข้าใส่พี่ไห่ทันที
“อย่า...พี่ลี่ ผมผิดไปแล้ว อย่าฆ่าผม!”
“ปัง...”
เพียงเตะครั้งเดียว ร่างของพี่ลี่ก็ปลิวกระเด็นออกไป
“เลิกเล่นละครเรียกคะแนนสงสารกับฉันได้แล้ว!” เฉินห่าวพูดเสียงเย็น
ตอนนี้คนอื่น ๆ หยุดมือกันหมดแล้ว พอเห็นว่าคนกลุ่มนี้ล้วนเป็นผู้มีพลังพิเศษขั้นหก ก็ไม่มีใครกล้าขยับอีก
จะบ้าหรือไง สถานการณ์แบบนี้ยังจะพุ่งเข้าไปอีก ก็ไม่ต่างอะไรกับหาเรื่องตาย
เฉินห่าวเดินกลับมาหาพี่ไห่อีกครั้ง
“ได้ยินมาว่าแกสั่งคนให้ไปดูแลพ่อฉันใช่ไหม?”
“พี่ครับ ผมผิดไปแล้ว...ผมผิดจริง ๆ ต่อไปไม่กล้าอีกแล้วครับ”
ตอนนี้พี่ไห่ตกใจจนสติแทบหลุด เดิมทีเขาคิดว่าอีกฝ่ายเป็นแค่ชาวนาธรรมดา ใครจะไปคิดว่าจะมีคนหนุนหลังแข็งแกร่งขนาดนี้