“อ๊าก...”
พี่ลี่ร้องโหยหวน ก่อนล้มลงกับพื้น ดวงตาจ้องเฉินห่าวเขม็ง
แขนทั้งสองข้างขาดไปแล้ว หมายความว่าเขาไม่มีโอกาสพลิกสถานการณ์ได้อีก
“แก...โหดเหี้ยมจริง!”
“ขอบคุณนะ พี่ปินคงชอบมากที่ได้ยินนายชมฉันแบบนี้”
เฉินห่าวไม่สะทกสะท้าน ยกดาบปลายปืนขึ้นอีกครั้ง แล้วแทงเข้าที่ต้นขาของอีกฝ่าย ตั้งใจจะจัดการเขาแบบเดียวกับพี่ไห่
เขาไม่รู้วิธีทรมานคน แค่ทำตามที่ตัวเองคิด
“พอแล้ว ห่าวจื่อ อย่าเพิ่งแทงตรงนั้น เก็บพลังพิเศษของเขาไว้ให้พ่อนายก่อน ถ้าเผลอแทงตายขึ้นมาจะแย่เอา” หยางปินเอ่ย
“ได้”
เฉินห่าวพยักหน้า หยุดมือ แล้วหันไปมองพวกผู้รอดชีวิตที่อยู่ด้านหลังพี่ลี่
พอเห็นเขามองมา ผู้วิวัฒน์คนอื่น ๆ ต่างหน้าซีดเผือด ขาสั่นเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าถูกวิธีการของเฉินห่าวทำให้กลัวจนขวัญหนีดีฝ่อ
แต่สุดท้ายเฉินห่าวก็ไม่ได้ลงมืออีก
เมื่อได้ระบายความโกรธออกไป ความเดือดดาลในใจของเขาก็ค่อย ๆ สงบลง
แม้พ่อจะถูกทรมานอย่างหนัก แต่อย่างน้อยก็ยังรอดชีวิตมาได้ หากไม่มีฐานที่มั่นแห่งนี้ ไม่แน่ว่าพ่อจะมีชีวิตอยู่มาถึงตอนนี้หรือเปล่า
ในแง่หนึ่ง ฐานที่มั่นแห่งนี้ก็ช่วยชีวิตพ่อไว้
ดังนั้นเมื่อความโกรธสงบลง เฉินห่าวจึงไม่ได้ฆ่าใครอีก
หยางปินเห็นเฉินห่าวไม่ลงมือแล้ว ก็พยักหน้าอย่างพอใจ
จะฆ่าคนพวกนี้หรือไม่ใช่เรื่องสำคัญ สิ่งที่เขากังวลคือสภาพจิตใจของเฉินห่าวจะได้รับผลกระทบหรือเปล่า ตอนนี้ดูแล้วคงไม่เป็นไร
จากนั้นหยางปินหันไปหาฟางซือเจี๋ยแล้วพูดว่า “ที่นี่ทำเลดี เราเข้ายึดฐานที่มั่นแห่งนี้กันเลยเถอะ”