ฐานที่มั่นโอซากะ ประเทศญี่ปุ่น..
หยางปินกับพวกยืนอยู่หน้าอาคารขนาดใหญ่ใจกลางฐานที่มั่น
ที่สั่งให้นกเพลิงหยุดมือก็เพราะในอาคารตรงหน้ามีเสบียงหลักและคริสตัลพลังทั้งหมดของฐานที่มั่นเก็บอยู่ จะปล่อยให้นกเพลิงทำลายไม่ได้
อีกอย่าง หยางปินเห็นผู้มีพลังพิเศษอยู่ในอาคารหลังนี้สี่คน นี่เป็นทรัพยากรที่หาใหม่ไม่ได้ ต้องเก็บพวกเขาไว้ด้วย
หยางปินถีบประตูใหญ่เปิดออก ก่อนจะพาคนของเขาเดินเข้าไป
ข้างในมีคนอยู่ยี่สิบกว่าคน คาดว่าน่าจะเป็นผู้บริหารระดับสูงของฐานที่มั่น ตอนนี้พวกเขากำลังมองหยางปินกับพวกด้วยสีหน้าหวาดกลัว
“เก็บสี่คนนั้นไว้ ที่เหลือฆ่าทิ้งให้หมด!” หยางปินชี้ไปยังคนสี่คนแล้วสั่ง
“อย่า... ขอร้องพวกคุณ อย่าฆ่าพวกเรา!” คนกลุ่มหนึ่งคุกเข่าลงทันที พวกเขาร้องขอชีวิตด้วยภาษาหัวเซี่ยที่พูดไม่ค่อยคล่อง
ความโหดเหี้ยมของหยางปินกับพวกโด่งดังไปทั่วประเทศญี่ปุ่นแล้ว คนเหล่านี้ไม่มีแม้แต่ความคิดจะต่อต้าน
“ถ้าพวกคุณไว้ชีวิตพวกเรา อยากได้อะไรผมก็ให้หมด ทั้งทรัพยากร คริสตัลพลัง หรือผู้หญิง ขอแค่พวกคุณต้องการ ผมยกให้ทั้งหมด!” ชายวัยกลางคนอายุราวห้าสิบกว่าซึ่งเป็นหัวหน้ากลุ่มเอ่ยขึ้น
“ฆ่าพวกแกแล้ว ของพวกนี้ก็เป็นของเราอยู่ดี” หยางปินยิ้ม
ขณะที่เขากำลังจะลงมือจัดการคนเหล่านี้ โทรศัพท์ดาวเทียมบนตัวชายวัยกลางคนก็พลันดังขึ้น
ตอนแรกชายวัยกลางคนไม่มีอารมณ์จะสนใจ แต่พอเห็นหมายเลขที่ปรากฏบนหน้าจอ เขาก็ตื่นเต้นขึ้นมาทันที รีบรับสาย