“รู้ได้ยังไงว่าฉันมีพลังพิเศษ!?” หลินอี้เฟยเบิกตากว้าง มองหยางปิน
“ไม่ใช่แค่รู้ว่าคุณมีพลังพิเศษนะ ผมยังรู้อีกว่าถึงคุณจะดูไม่อ้วน แต่จริง ๆ ก็มีของอยู่ไม่น้อย” หยางปินยิ้ม
“.......”
ตอนนั้นเอง เสียงหนึ่งดังขึ้นในหูฟังของหลิวหย่ง
“พลซุ่มยิงหมายเลข 1 ประจำตำแหน่งแล้ว ล็อกเป้าหมายเรียบร้อย รอคำสั่ง”
“พลซุ่มยิงหมายเลข 2 ประจำตำแหน่งแล้ว ล็อกเป้าหมายเรียบร้อย รอคำสั่ง”
.....
“ข้างบนยังมีคนบังวิสัยทัศน์ พลปืนใหญ่ประจำตำแหน่งแล้ว พร้อมยิงได้ทุกเมื่อ!”
เมื่อได้ยินเสียงจากหูฟัง หลิวหย่งกลับลังเล
เขารู้ดีว่าทันทีที่ออกคำสั่ง เรื่องนี้จะกลายเป็นศึกที่ต้องสู้กันจนตายไปข้าง
ตั้งแต่แรกเขาก็ไม่ได้คิดจะฆ่าอีกฝ่ายจริง ๆ ที่ไล่มาถึงที่นี่ ส่วนใหญ่เป็นเพราะอยากรู้จักคนกลุ่มนี้
พอเห็นฝีมือของอีกฝ่าย เขาก็ยิ่งไม่อยากเป็นศัตรูด้วย
ถ้าอีกฝ่ายเป็นคนประเภทที่ฆ่าคนตามใจชอบ เขาคงไม่ลังเลที่จะสังหารอีกฝ่ายให้ได้
แต่จากร่องรอยต่าง ๆ เรื่องนี้มีโอกาสสูงว่าเป็นตระกูลหวังที่ก่อขึ้น อีกฝ่ายไม่ได้ดูเป็นคนที่ฆ่าคนตามใจชอบ
ทหารจะตายในมือซอมบี้ก็ได้ แต่จะปล่อยให้พวกเขาต้องสละชีวิตเปล่า ๆ เพราะความแค้นส่วนตัวของใครบางคนไม่ได้
เมื่อนึกถึงตรงนี้ หลิวหย่งก็ยกมือขึ้นกะทันหัน
“กลับ!”
“!!!”
“ผู้บัญชาการกองพล นี่...”
คนที่อยู่ข้างหลังต่างพากันงุนงง อุตส่าห์มาถึงที่นี่แล้ว ทำไมยังไม่ทันลงมือก็จะกลับเสียล่ะ?