หลิวหย่งนำกองกำลังเดินทางกลับ ระหว่างทางเขาครุ่นคิดอยู่ตลอด
“ผู้บัญชาการ คุณกำลังคิดว่าจะอธิบายกับนายกเทศมนตรีหม่าอย่างไรใช่ไหมครับ” ผู้ช่วยคนหนึ่งที่อยู่ด้านหลังถามเสียงเบา
“อืม เรื่องการตายของสวี่ฮุยค่อนข้างยุ่งยาก” หลิวหย่งตอบอย่างจนใจ
“ถ้าถามผม เราแยกตัวตั้งฐานของเราเองไปเลยดีกว่า จะไปอยู่ร่วมกับพวกเขาทำไม”
“ใช่ ผมก็รู้สึกว่านายกเทศมนตรีหม่ามีผลประโยชน์ส่วนตัวมากเกินไป” อีกคนพูดเสียงเบา
“เรื่องนี้ค่อยว่ากันทีหลัง ตอนนี้ภารกิจของเราคือช่วยเหลือผู้คนให้ได้มากที่สุด ส่วนภารกิจของเขาคือฟื้นฟูการผลิตให้เร็วที่สุด”
“ถ้าไม่มีใครทำผิดหลักการสำคัญ กองทัพกับฝ่ายปกครองก็ไม่ควรขัดแย้งกันเอง”
“ก็ได้ครับ” ผู้ช่วยถอนหายใจอย่างจนใจ
“ลุงหลิว ผมว่าลุงระวังนายกเทศมนตรีหม่าไว้หน่อยดีกว่า ไม่ใช่ทุกคนจะคิดเหมือนลุงนะ” หลินอี้เฟยเอ่ยขึ้นกะทันหัน
หลิวหย่งชะงักไปเล็กน้อย แต่ก็พยักหน้าอย่างจริงจัง
“ได้ ลุงรู้แล้ว”
เมื่อกองกำลังกลับถึงฐานที่มั่นผู้รอดชีวิต หลิวหย่งก็ไปพบหม่า จงกั๋วและรายงานสถานการณ์ให้ฟัง
เดิมทีเขาคิดว่าหม่า จงกั๋วจะต้องเดือดดาล แต่หลังจากฟังสิ่งที่เขาพูดแล้ว อีกฝ่ายกลับสงบนิ่งอย่างน่าประหลาด
“เข้าใจแล้ว กลับไปก่อนเถอะ”
“ครับ”
หลิวหย่งเดินออกจากห้องทำงานของหม่า จงกั๋วด้วยความสงสัย
แต่ทันทีที่เขาจากไป สีหน้าของหม่า จงกั๋วก็พลันเคร่งขรึมลง
“ดูท่าคงไม่จำเป็นต้องเก็บเขาไว้แล้ว”