เมื่อเติมน้ำมันเต็มถังแล้ว หยางปินกับพวกก็ขับรถออกไปทันที
ที่นี่แทบไม่เหลือเสบียงแล้ว ไม่มีอะไรให้เก็บกวาดอีก
ส่วนคนที่เหลือ หยางปินก็คร้านจะลงมือด้วยแล้ว จะเอาชีวิตรอดได้หรือไม่ก็ขึ้นอยู่กับพวกเขาเอง
รถแล่นไปบนทางด่วนอย่างช้า ๆ ตลอดทางยังคงไม่เห็นซอมบี้สักเท่าไร แต่กลับมีรถจอดทิ้งไว้มากมาย หยางปินจึงเริ่มงานขนย้ายรถอีกครั้ง
สองชั่วโมงต่อมา รถก็มาถึงหน้าทางเข้าอุโมงค์แห่งหนึ่ง
อุโมงค์นี้ยาวเกือบ 10 กิโลเมตร
ขณะที่รถกำลังจะเข้าอุโมงค์ หยางปินก็เปิดเนตรหยั่งเห็นตามความเคยชินเพื่อมองเข้าไปด้านใน ทันใดนั้นเขาก็ขมวดคิ้ว
“หยุด!”
รถเบรกกะทันหัน
“ลงจากรถ เตรียมสู้ อี้เฟย ถอยรถไปให้ไกลหน่อย พยายามอย่าให้โดนลูกหลง”
“ได้”
ทุกคนรีบลงจากรถแล้วมาหยุดข้างหยางปิน กำลังจะเอ่ยปาก ทันใดนั้นก็เห็นฝูงซอมบี้ทะมึนดำทะลักเข้ามาหาพวกเขาจากด้านหน้า
“เยอะขนาดนี้เลยเหรอ!?” เฉินห่าวเบิกตากว้าง
“มิน่าล่ะ ตลอดทางถึงไม่เห็นซอมบี้เลย สงสัยพวกมันในละแวกนี้จะมารวมกันอยู่ที่นี่หมดแล้ว”
“อืม ถอยออกไปอีกหน่อย ไปสู้กันนอกอุโมงค์ นี่เป็นเส้นทางเดียวที่เราจะผ่านได้ ถ้าอยากไปต่อก็ต้องกำจัดซอมบี้ในอุโมงค์ให้หมด” หยางปินพูดเสียงจริงจัง
“ได้”
ทุกคนถอยไปหลายสิบเมตร ไม่นานฝูงซอมบี้ก็พุ่งออกจากอุโมงค์เข้าจู่โจมพวกเขา
การต่อสู้ปะทุขึ้นทันที
ซอมบี้ส่วนใหญ่เป็นขั้นสามกับขั้นสี่ มีขั้นห้าอยู่บ้าง แม้จะมีจำนวนมาก แต่ก็ไม่ได้สร้างภัยคุกคามให้พวกเขามากนัก