“ห่าวจื่อ อาเซิน ลิงผอม อี้เฟย พวกนายไปพักด้านหลังก่อน ที่เหลือสู้ต่อ!” หยางปินกล่าวเสียงเข้ม
“ได้”
ทุกคนไม่มีใครลังเล คนที่ถูกเรียกถอยไปด้านหลังทันที ส่วนคนอื่นเข้าประจำตำแหน่งแทนพวกเขาอย่างรวดเร็ว
จำนวนคนลดลงไปครึ่งหนึ่ง ภาระของคนที่เหลือจึงหนักขึ้นทันตา
แต่ตอนนี้ไม่มีใครปริปากบ่น ทั้งห้าคนช่วยกันสกัดซอมบี้ที่กรูกันออกมาจากอุโมงค์ ปกป้องคนด้านหลังให้มีเวลาพักมากพอ
การต่อสู้ดำเนินต่อไปอีกกว่าหนึ่งชั่วโมง ทุกคนฆ่าซอมบี้ไปอย่างน้อยหลายหมื่นตัว ทางด่วนทั้งสายถูกปกคลุมด้วยซากศพหนาเตอะ
ซากศพอีกจำนวนมากร่วงลงไปในหุบเขาเบื้องล่างทางด่วน
ทว่าเสือกลายพันธุ์บนภูเขากลับอดทนเป็นพิเศษ มันยังคงหมอบนิ่งอยู่ในพงหญ้า เฝ้ามองการต่อสู้เบื้องล่างอย่างเงียบเชียบ
ราวกับพรานผู้ช่ำชองที่กำลังรอโอกาสลงมือ
ตอนนี้หยางปินกับพวกเหนื่อยแทบขาดใจ ทุกคนกัดฟันฝืนสู้กันอยู่
เฉินห่าวกับคนอื่น ๆ คิดจะเข้ามาผลัดเวร แต่หยางปินห้ามไว้
หน้าที่ของพวกเขาคือพักฟื้นแรงเอาไว้ การต่อสู้หลังจากนี้ยังต้องพึ่งพาพวกเขา
หลังจากสู้ต่ออีกไม่กี่นาที จู่ ๆ ก็มีเงาร่างหนึ่งพุ่งออกมาจากอุโมงค์ ตามหลังฝูงซอมบี้ตรงเข้าจู่โจมทุกคนอย่างรวดเร็ว
ตอนหยางปินเห็นมัน ศัตรูก็เข้ามาถึงตรงหน้าแล้ว
แววตาหยางปินวูบไหว เขาหยิบคริสตัลพลังขั้นสี่สองเม็ดจากกระเป๋าโยนเข้าปาก จากนั้นดาบถังในมือก็พุ่งออกไป แทงใส่เงาร่างนั้นในพริบตา