ตอนหยางปินหิ้วเสิ่นหงกลับมาถึงสนามรบ การต่อสู้ก็ยังดุเดือดไม่หยุด
เฉินห่าวกับพวกพากันบาดเจ็บไม่น้อย เพราะอีกฝ่ายมีคนมากเกินไป แถมยังมีผู้วิวัฒน์ขั้นสี่อยู่หลายคน
โดยเฉพาะผู้วิวัฒน์ขั้นสี่ระดับสูงสุดหลายสิบคน พวกนั้นเป็นภัยคุกคามต่อพวกเขาไม่น้อย
ขั้นห้าจัดการขั้นสี่นั้นง่ายเหมือนปอกกล้วยเข้าปาก แต่ถ้าขั้นสี่มีจำนวนมากพอ ก็ฆ่าขั้นห้าได้เหมือนกัน
ถ้าไม่ใช่เพราะพวกเขาดูดาวกันทุกวันจนแข็งแกร่งกว่าผู้วิวัฒน์ขั้นห้าทั่วไปมาก แถมท่อนเหล็กยกน้ำหนักในมือยังยาวพอจะกันไม่ให้อีกฝ่ายเข้าประชิด ป่านนี้คงไม่ได้แค่บาดเจ็บเล็กน้อย
บางครั้งจำนวนคนก็สำคัญมาก
แต่หยางปินเชื่อเสมอว่า เมื่อความแข็งแกร่งมากพอ ความได้เปรียบด้านจำนวนก็จะยิ่งลดลง
อย่างเช่นตัวเขาเอง เวลาจัดการพวกกระจอกขั้นสามหรือขั้นสี่ แทบไม่มีทางบาดเจ็บด้วยซ้ำ แค่พวกมันเข้ามาใกล้ได้ภายในระยะ 2 เมตรก็นับว่าเก่งแล้ว
โชคดีที่ทุกคนคุ้นชินกับการบาดเจ็บ ขอแค่ไม่ตายก็พอ มีหูเหวินเลี่ยงอยู่ ต่อให้แผลหนักแค่ไหนก็รักษาให้หายได้
เพราะอย่างนั้น แม้จะบาดเจ็บ แต่ละคนก็ยังฮึกเหิม นี่คือความกล้าที่หูเหวินเลี่ยงมอบให้พวกเขา
ทางฝั่งตระกูลหวังกลับสูญเสียคนไปแล้วสองสามร้อยคน คนที่เหลือเริ่มหวาดกลัวขึ้นมา
พวกเขาเป็นมนุษย์ ไม่ใช่ซอมบี้ ย่อมต้องกลัวเมื่อเห็นคนรอบข้างล้มลงไปทีละคน